In huize Guijt stond vroeger altijd muziek aan. Echt altijd. Van The Beatles tot Rob de Nijs. Van Sam Cooke tot veel 60’s en 70’s. Terwijl veel leeftijdsgenoten vooral opgroeiden met de hits uit de jaren tachtig en negentig, zat Nance als kind al volledig in de sixties.
“Mijn ouders draaiden altijd muziek. Echt van alles door elkaar heen. Veel van The Beatles, maar ook bijvoorbeeld Rob de Nijs en Sam Cooke. Oude muziek vooral”, begint de immer vrolijke en getalenteerde jongedame. “Er stond gewoon altijd muziek aan. Nog steeds eigenlijk. Dat is wel echt de basis geweest van mijn liefde voor muziek.”
Haar muzieksmaak ligt als kind dus al behoorlijk vast. Waar anderen misschien Top 40 draaien, vraagt Nance op haar elfde een Beatles-album van Sinterklaas. “Dat rode en blauwe Greatest Hits-album van The Beatles heb ik echt helemaal stukgedraaid. Daarnaast had ik Woodstock-verzamelalbums en Tour of Duty-cd’s met oude klassiekers. Dat was echt mijn muziek toen en ik draaide die albums helemaal grijs.”
Opgaan in muziek
Juist dat bewust luisteren naar muziek mist ze tegenwoordig soms een beetje. “Vroeger kocht je een album en dan ging je daar helemaal in op. Als ik thuiskwam, ging ik naar boven om uren muziek te draaien. Albumboekjes uitpluizen. Teksten uit je hoofd leren. Gewoon echt helemaal in een artiest verdwijnen. Nu krijg je via Spotify allemaal losse liedjes door elkaar heen. Toen beleefde je echt een album en luisterde je naar alle verhalen die de artiest jou wilde vertellen.”
Haar hele leven lang zal ze de ‘muziek van haar ouders’ altijd omarmen, maar later in haar tienerjaren komt ze ook in aanraking met alternatievere muziek. “Toen ik bij Sierbestrating Jonk werkte, kwam mijn grote vriend Joeri Molenaar in dienst. Die zette echt een deur open naar andere muziek. Zoals b.v. Nick Cave, PJ Harvey, Mark Lanegan, Pearl Jam maar ook The Strokes en andere nieuwe bandjes. Ik ontdekte plotseling een heel andere stroom muziek en raakte echt verslaafd aan muziek. Ging jarenlang naar vele concerten en grote festivals. Ik werd lid van tijdschrift OOR en bleef zo op de hoogte. In mijn eentje struinen in Concerto om cd’s te kopen waar veel geld aan op ging.”
Dit tot ‘lichte’ frustratie van haar vader soms. “Die zei dan: ‘Doe dat nou niet, deze albums luister je straks nooit meer.” Echt wel!” zei ik dan als dwarse tiener. Maar hij had gelijk. Want Spotify zorgde voor dozen vol albums op zolder, die ik nooit meer luister. Spijt heb ik echter niet.”
Magische momenten
Na het horen van al die albums, begint ze aan een reeks van vele, vele concerten. Het worden bijna levensmomenten op zich. Sommige herinneringen staan nog altijd haarscherp op haar netvlies. Zoals de Rolling Stones in Landgraaf. Zestien jaar oud. Slapen in een tentje. Samen met vrienden op avontuur. “Als ik eraan denk dat mijn dochter zestien is en zou zeggen dat ze met jongens in een tentje naar Landgraaf gaat, dan denk ik: a.u.b. nog even niet” zegt ze lachend. “Maar dat was echt een magische tijd en ik vergeet nooit meer dat ‘The Stones’ toen met een helikopter aankwamen. Zonder ouders naar festivals. Het ultieme, gevoel van vrijheid. Dat soort momenten staan op mijn netvlies gegrift. Ook Bruce Springsteen op Pinkpop was echt legendarisch, net als Paul McCartney in Ziggo Dome. Op dat moment kwamen echt alle herinneringen van vroeger weer naar boven. Misschien is dat uiteindelijk ook waarom muziek zo blijft raken. Omdat één liedje genoeg kan zijn om je ineens weer zestien te voelen. Terug naar die tent in Landgraaf. Of naar een slaapkamer vol cd-boekjes en posters…”
Op de bühne
Hoewel ze op jonge leeftijd al thuis met alle liedjes staat mee te zingen, duurt het tot haar 21e voor ze pas voor het eerst het podium opgaat. “Ik ben nooit door mijn moeder op een koor gezet of zo. Het waren uiteindelijk mijn vriendinnen op de middelbare school die aangaven dat ik toch wel goed kon zingen en hier iets mee moest gaan doen. Voor mij bleef het vooral iets voor thuis.”
De eerste ‘vlieguren’ op het podium met band maakt ze tijdens de Pink-tribute van Great Sin tijdens de legendarische Tribute Nights in de PX. “Als je die energie hebt gevoeld, wil je nooit meer stoppen.” Het duurt dan niet zo heel lang voor ze in aanraking komt met Tomas Race & The Swingfellas. Een compleet andere muzikale wereld, maar wel eentje waarin alles ineens samenkwam. Frank Sinatra, Ella Fitzgerald. Jazz. Swing. Muziek die haar meeneemt naar een tijdperk waar ze wel in zou willen gluren. “Overal live muziek. Mannen in pak. Vrouwen in lange jurken naar het theater. Geen telefoons. Lijkt me geweldig. Dus besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en te vragen of ik een keer mee mocht doen. Spannend natuurlijk, maar het voelde het direct goed. Daar heb ik ontzettend veel geleerd van zeer talentvolle muzikanten.”
Later ontstaat de Top 2000-band, waarmee ze inmiddels al jarenlang optreedt. “Dat zijn echt vrienden geworden en ik hou zielsveel van ze allemaal. We zitten echt maandenlang in een soort bubbel en ook na het optreden sluimert dat nog wel even door. Dat blijft bijzonder.”
Nieuwe projecten
“Zaterdag 3 oktober staan wij met een deel van de Top 2000-muzikanten en alle vrouwen in de PX bij The Sound of Her. Een avond met knallers van vrouwelijke muzikanten. Samen met Rewind uit het bandproject waar ik erg trots op ben en J-nius die er zoals altijd een feestje van maken! Voor 2027 zijn wij net begonnen aan de voorbereiding voor The History of Folk Music met Vast Countenance & Friends. Dit zal net als Cohen een show worden met verhalen en liedjes. Daar heb ik ook erg veel zin in. Samen muziek maken is magisch!”
Jaren ’90
“Mijn tienerjaren. Gevuld met een mix van Celené Dion, Pearl Jam, The Beatles, Rolling Stones en Guns n’ Roses. Maar ook keihard meezingen met Don’t Speak en 2 Unlimited in de PX tijdens legendarische carnaval avonden.”
Jaren ’00
“De jaren van concerten en festivals. Van de opkomst van The Strokes, Kings of Leon en Franz Ferdinand naar elk optreden van Vast Countenance, Sister Ray, Blue Velvet en Cocktail Johnny & the Cadillacs. Wekelijks livemuziek in ons dorp met covers uit alle tijden. Mooiste tijd ever!”
Jaren ’10
“Hier raakte ik in de ban van Imelda May. Geweldige Ierse zangeres met toendertijd, een rockabilly stijl. Haar albums Love Tattoo en Mayhem kapot gedraaid. Ook enorm genoten van Alasca, grote talenten uit eigen dorp.”
Jaren ’20
“Mijn kennismaking met First Aid Kit. Verslaafd aan dit duo, die prachtige folkmuziek maakt. Al meerdere concerten van bezocht. Dua Lipa vind ik ook geweldig! Zowel prachtig, als ontzettend talentvol. En van Nederlandse bodem, Son Mieux. Hun live shows zijn geweldig!”
moige .als het vinyl in de weg staat boven wil ik gerust ff zoeken wat ik nog niet heb..en de rest verkopen voor je.maar mooi verhaal ik draai nog steeds