Ik heb een nieuw voorstel voor de Tweede Kamer. Wie geen kinderen heeft, mag er niet in.
Klinkt misschien wat rigoureus, maar hoe langer ik erover nadenk, hoe beter ik het idee vind. Want vanaf het moment dat je kinderen krijgt, verandert de manier waarop je naar de wereld kijkt. Ineens gaat het niet meer alleen om vandaag of morgen, maar ook om de wereld die je achterlaat als je er zelf allang niet meer bent.
We hebben bijna veertien jaar Mark Rutte gehad. Kinderloos. Veertien jaar lang kon hij beslissingen nemen waarvan de rekening pas jaren later op de mat valt, in de wetenschap dat zijn eigen kinderen hem in ieder geval nooit zullen vragen waarom papa er zo’n teringzooi van heeft gemaakt.
Inmiddels hebben we Rob Jetten. Ook kinderloos. Een man die met zichtbaar plezier plannen maakt voor 2030, 2040 en 2050, maar zelf nooit een kind aan de ontbijttafel heeft zitten dat tegen die tijd met de gevolgen van die plannen moet leven. Ik begin een patroon te ontdekken.
Ondertussen bedenken veelal kinderloze politici stikstofregels waarmee boerengezinnen steeds verder in het nauw worden gedreven. Probeer zo’n jongen of meisje later maar eens uit te leggen dat opa de boerderij aan papa kon doorgeven, maar dat het bij hem of haar ophoudt omdat iemand in Den Haag een rekenmodel heeft losgelaten op een denkbeeldig wolkje boven een Natura 2000-gebied.
Dan de studenten. Ook zo’n succesnummer. Een complete generatie is de basisbeurs afgepakt en heeft zich vervolgens vrolijk in de schulden mogen steken om te kunnen studeren. De studieschuld van mensen tussen de 25 en 30 jaar bedraagt gemiddeld bijna 25.000 euro. ‘Gefeliciteerd met je diploma. Hier heb je meteen een financiële achterstand waar je de eerste jaren mee vooruit kunt.’
De woningmarkt is inmiddels zo naar de gallemiezen dat we langzaam rekening moeten houden met een generatie die niet alleen zelf tot haar dertigste op zolder bij pa en ma slaapt, maar daar straks gezellig een ledikantje naast kan zetten voor de eerste kleinkinderen.
Allemaal bedacht en bestuurd door mensen die zelf nooit ’s avonds naast een kinderbed hebben gestaan en zich hebben afgevraagd: wat voor wereld laat ik eigenlijk voor jou achter?
Mijn theorie staat als een huis, tot ik aan Hugo de Jonge denk. De man die tijdens corona met zijn QR-codes, lockdowns en toegangsbewijzen het sociale leven naar de klote heeft geholpen en vervolgens als minister van Volkshuisvesting een ravage heeft achtergelaten die zijn weerga niet kent.
Hugo de Jonge heeft kinderen. Kut. Daar gaat mijn theorie. Misschien hoeven politici dus helemaal geen kinderen te hebben. Kinderen verplicht stellen voor Kamerleden lijkt me bij nader inzien toch wat ingewikkeld. Een beetje verantwoordelijkheidsgevoel daarentegen…
Daar zou ik best eens mee willen experimenteren. En laten kinderen je nou precies dat geven…