Bij nacht de man, bij dag de man

Twee mannen staan op zondagochtend met elkaar te praten. Gewoon een beetje ouwehoeren. Tot een vrouw naar buiten komt met de vraag of het misschien iets zachter kan. De ‘kinderen’ (bijna trouwbaar) liggen namelijk nog te slapen.

Ik moest meteen aan mijn moedertje denken. Die zou precies hetzelfde hebben gedaan als ik op zondagochtend om half elf nog in mijn nest had gelegen.

O nee. Toch niet.

Die zou mij letterlijk mijn bed uit hebben geschopt. Bij ons thuis golden een paar eenvoudige regels. Eentje daarvan was: ‘Bij nacht de man, bij dag de man.’

Heb je het de avond ervoor laat gemaakt? Prima. Dan is dat jouw probleem. De volgende ochtend begint de wereld gewoon weer opnieuw.

Alsof mijn moeder naar Sjakie van Sjakie’s Café zou lopen om te vragen of de gasten misschien iets zachter kunnen praten omdat haar poepie nog ligt te slapen. In geen honderd jaar.

De harde hand regeert in huize Lollie en achteraf ben ik daar ontzettend blij mee. Je leert namelijk dat de wereld zich niet voortdurend aan jou aanpast. Zit het tegen? Schouders eronder en doorgaan. Desnoods met eentje die uit de kom ligt.

Tegenwoordig pakken we dat iets anders aan. We pamperen en vertroetelen onze kinderen tot ieder mogelijk obstakel uit hun leven is verdwenen. Tegenwind? Mama gaat ervoor staan. Regen? Parapluutje erbij. Twee mannen die op zondagochtend om half elf staan te praten?

‘Ssst. De jongens slapen nog!’ Geen wonder dat ze bij het eerste zuchtje tegenwind weer tegen moeders boezem aankruipen om te schuilen.

Eigenlijk verklaart het ook meteen waarom het in Den Haag zo’n zooitje is. We zoeken al jaren naar bestuurders met ruggengraat, maar kunnen ze nergens vinden. Waarom? Die lagen waarschijnlijk op zondagochtend om half elf ook nog in hun nest terwijl hun moeder buiten aan twee pratende mannen vroeg of het misschien iets zachter kon.

Stel je voor dat ze niet aan hun acht uurtjes komen. Slaap lekker.