Ik weet het nog goed, groep 6 van de lagere school bij meester Q. Ik kan het niet zo goed met de beste man vinden, maar dat zal ik gedurende mijn schoolcarrière met meer leraren krijgen, dus dat zal vast wel aan mij hebben gelegen.
Afijn, één ding blijft me altijd bij.
Achterin zijn klaslokaal staat in die tijd een pickup en bijna iedere middag, net voordat wij richting huis willen sprinten, zet hij Music Was My First Love van John Miles aan. Dat nummer kruipt op een of andere manier direct mijn systeem binnen. Ik vind het prachtig, terwijl ik eigenlijk nog veel te jong ben om precies te begrijpen waarom.
Pas jaren later begin ik echt te snappen wat muziek met mensen kan doen.Dat gebeurt mede dankzij meester Berry in groep 8. Zo’n meester die gewoon met een gitaar voor de klas gaat zitten en liedjes speelt van The Beatles, The Kinks, The Cats en The Rolling Stones. Liedjes met inhoud. Liedjes over gebroken harten, verloren dromen, maatschappelijke onrust en een wereld waar nog genoeg aan te verbeteren valt.
Ik neem die teksten dan al in me op zonder dat ik het misschien helemaal doorheb en via die muziek – en via Sky Channel – maak ik spelenderwijs kennis met de Engelse taal. Niet vanuit een lesboek vol werkwoorden en grammaticale regels, maar via refreinen die in je hoofd blijven hangen. Via teksten die je nieuwsgierig maken. Ik wil weten wat er gezongen wordt. Wil begrijpen wat die artiesten nou eigenlijk proberen te vertellen en ergens onderweg leer ik daardoor Engels spreken. Best goed zelfs.
Muziek is in die tijd op school nog meer dan alleen een achtergrondgeluidje. De leraar vertelt er verhalen mee. Hij laat je nadenken. Zelfs wanneer je nog veel te jong bent om alles volledig te bevatten.
En tegenwoordig? Tegenwoordig leren ze op school vooral hoe je moet zwemmen in Bacardi Lemon. Het kan verkeren.
Je zelle ook ergens aors wel wet leert hebbe ouwe
Sowieso bij jullie thuis! Van de wijze raad van je vrouw, vooral. Hahaha!