Ruim twintig jaar geleden krijg ik van de artsen in het ziekenhuis te horen dat ik nooit meer zal tennissen. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik vroeger een 12 voor eigenwijs op mijn rapport had. Dus besluit ik vooral níét naar dat advies te luisteren.
Na jarenlang revalideren – eerst onder begeleiding van Björn van der Gaag en later jarenlang bij mijn grote vriend Peter Tol en Brian van der Leest – sta ik toch weer op de baan. Niet meer op mijn oude niveau, maar dat maakt me eerlijk gezegd niets uit. Ik tennis weer. Dat is alles wat telt.
Sterker nog: tennis geeft me veel meer terug dan ik ooit had durven hopen. Prachtige herinneringen, mooie vriendschappen en zelfs een aantal geweldige jaren als tennisleraar. Alleen heeft mijn schouder daar de laatste tijd een iets andere mening over.
Waar hij vroeger alleen af en toe uit de kom schiet, lijkt hij de laatste jaren wel erg gesteld op zijn vrijheid. Soms is een service al genoeg. Soms een forehand. Heel af en toe heeft hij blijkbaar gewoon zin om even naar buiten te kijken. Tijdens het koken of zo.
Gelukkig is daar altijd Peter. Op de meest onmogelijke momenten kan ik hem bellen en zonder ook maar één keer te klagen zet hij mijn schouder keer op keer terug op zijn plek. Dat vergeet ik nooit meer.
Deze week speel ik, na jaren, weer eens een tennistoernooi. Samen met mijn beste vriend Alexander Weiler. Na twee games voel ik het al. Dit is niet zomaar een wedstrijd. Dit is mijn laatste. Ik weet het nog een paar games te rekken – na twintig jaar moet dat toch wel lukken – maar dan is het echt over en sluiten en kan ik mijn arm niet meer optillen.
Na ruim twintig jaar is de blessuretijd voorbij. Mijn lichaam heeft gewonnen en eerlijk gezegd vind ik dat ook wel prima.
Tennis, bedankt voor alle herinneringen en vooral voor het feit dat je me ruim twintig jaar langer hebt gegund dan eigenlijk de bedoeling is geweest.
Nu blijft er nog maar één sport over: hardlopen. Als ik dat ook nog twintig jaar mag doen, hoor je mij niet klagen.
Mooi verhaal Jan, helaas niet met een happy end. Super jammer dat toch je lichaam het heeft opgegeven maar erg mooi dat je die 20 jaar als bonus ziet!Alleen hardlopen nog? Behoort golf ook niet meer tot de mogelijkheden.
Golf zou nog kunnen, maar ik moet ook aan mijn omvang denken. Dus er moeten ook calorieën sneuvelen.
ik weet het nog alsof het gisteren was, mooi stukje
Dank je, lieve tante!
Giving up is not in the blood sir, it’s not in the blood.
Je moet je zegeningen tellen, Mark. Het is mooi geweest.