Ik ben opgevoed met de overtuiging dat wie goed doet, goed ontmoet. Een levensles die ik altijd met me heb meegedragen en waarnaar ik ook probeer te handelen. Want wanneer je het zelf goed hebt, is er toch niets mooiers dan ook een ander een beetje geluk te gunnen?
Het bijzondere is dat het heelal dat soms lijkt aan te voelen. Onlangs besluit ik iemand een financieel steuntje in de rug te geven. Gewoon, omdat ik vind dat diegene het verdient. Nog geen dag later ontvang ik een berichtje van Jeroen Stamper van Stamper Sleuvenhakkers. Dat hij graag zijn advertentie op mijn website wil verlengen.
Toeval? Ongetwijfeld. Toch maak ik dit soort dingen opvallend vaak mee. Ik kan er mijn vinger niet op leggen, maar het vervult me iedere keer weer met verwondering en dankbaarheid. Alsof er ergens een onzichtbare boekhouding wordt bijgehouden. Wat je met links geeft, krijg je met rechts weer terug.
Dat brengt me bij iets waar ik me al langer over verbaas. Waarom denkt de linkse kliek in politiek Den Haag toch voortdurend dat de overheid zich met onze solidariteit moet bemoeien? Dat zij beter dan wijzelf kunnen bepalen waar ons zuurverdiende geld naartoe gaat?
Begrijp me goed. Ik ben een groot voorstander van mensen helpen die het minder hebben. Alleen heb ik daar geen overheid voor nodig. Sterker nog, hoe meer belasting ik betaal, hoe minder ik zelf kan weggeven.
Ik bepaal liever zelf wie ik een steuntje in de rug geef. Niet aan linkse hobby’s (vul ze zelf maar in), maar aan die alleenstaande moeder die iedere maand de eindjes aan elkaar moet knopen. Aan een goede vriend die door een kutperiode gaat. Aan een talentvolle sporter die een kans verdient of gewoon aan iemand van wie ik weet dat mijn bijdrage écht verschil maakt.
Noem het gerust socialisme zonder overheidsbemoeienis. Vrijwillige solidariteit, rechtstreeks van mens tot mens. Ik blijf er in ieder geval in geloven. In geven zonder iets terug te verwachten. In mensen helpen omdat je het kunt en omdat je het wilt. Laat de overheid zich daar vooral even NIET mee bemoeien.
Want wie goed doet, goed ontmoet.

je hebt weer groot gelijk oudst, zoals zo vaak met dit soort dingen , niet veranderen van gedachte en blijf dat mooie mens , de bap
Dank je wel, oudst! Waardeer ik ontzettend!