Ik hoor laatst iets waar ik toch even stil van word. De gezondheidsrisico’s van eenzaamheid worden vergeleken met die van roken. Laat dat eens op je inwerken.
De donkere maanden hebben hun intrede gedaan. Voor velen de mooiste tijd van het jaar. Lekkernijen, Sinterklaas, kerst en oud en nieuw. Het kan niet op met de festiviteiten en gezelligheid. Voor anderen zijn diezelfde maanden echter een ware hel op aarde.
Want terwijl bij de een de woonkamer vol zit met familie en vrienden, zit een ander voor de zoveelste avond alleen op de bank. Geen bezoek. Geen telefoontje. Niemand die vraagt hoe het gaat. De televisie als enige gezelschap en de klok die tergend langzaam richting bedtijd kruipt. Morgen weer zo’n dag. Overmorgen gewoon weer. Het idee alleen al maakt me verdrietig.
Natuurlijk weet ik dat iedereen het druk heeft. Werk, kinderen, sport en duizend andere verplichtingen. Ik doe er zelf net zo hard aan mee. Toch geloof ik dat we allemaal ergens een gaatje kunnen vinden. Een halfuurtje. Meer hoeft het niet te zijn.
Denk eens aan die oudere buurvrouw. Die kennis die onlangs zijn partner verloor. Of gewoon die ene persoon van wie je vermoedt dat een beetje aandacht ontzettend welkom zou zijn.
Wacht niet tot iemand zelf om hulp vraagt. Trek je warme jas aan. Bel aan. Drink samen een kop thee. Luister naar een verhaal dat je misschien al drie keer hebt gehoord. Geef iemand het gevoel dat hij of zij er nog altijd toe doet. Want wat voor jou een halfuurtje is, kan voor een ander het mooiste moment van de hele week betekenen.
Dus trek je jas aan en ga gewoon even langs. Het kan levens redden. Letterlijk.

en zo is het ook Jan
Dank u!