Ik ken in mijn omgeving werkelijk niemand van mijn generatie – laat staan van de generatie na mij – die nog een abonnement heeft op een krant. Als ik iedereen op de koffie zou krijgen die al jaren geen NOS Journaal meer heeft gezien, kan ik beter van tevoren wat aandelen Douwe Egberts aanschaffen. Toch lijkt het ze niet te deren. Ze varen onverstoorbaar dezelfde koers.
De codes donkerrood vliegen ons om de oren. Wat betreft het klimaat lijkt het NOS Journaal soms meer op een sketch van Van Kooten & De Bie en de gemiddelde krant op een cartoon. Rondom corona is volgens veel critici zoveel misinformatie verspreid dat je er bijna duizelig van zou worden. En feiten die de overheid niet goed uitkomen lijken soms geruisloos naar pagina 27 te verdwijnen. Of gewoon helemaal onder het tapijt.
Vrijwel ieder ander bedrijf zou zich op zo’n moment toch eens achter de oren krabben. Als Gordon Ramsay zijn Michelinsterren worden afgepakt, blijft hij ook niet volhouden dat pizza haute cuisine is. Ronald Koeman kan hoog of laag springen, maar na die wedstrijd tegen Marokko zal ook hij toch een keer denken dat zijn tactiek misschien niet helemaal de juiste is geweest.
En dus blijf ik met de vraag zitten. Wat is toch het plan? Want het lijkt nu een beetje alsof de kapitein van de Titanic iemand hoort roepen: ‘IJsberg!’ en denkt:
‘Volle kracht vooruit!’