We hebben bij ons in het dorp een toneelvereniging die door de jaren heen behoorlijk wat grote namen heeft voortgebracht. Ik bedoel, Tiny Dekker, Kees Tol, Jenny Smit, John Molenaar-Van Schie, het zijn toch niet de minste. Wij hebben er thuis echter eentje rondlopen die deze sterren doet verbleken.
Ze is twee jaar oud en nu al in staat om binnen drie seconden volledig in haar rol te verdwijnen. Ze kan je bijvoorbeeld een kwartier lang helemaal gek maken. Niet luisteren, precies doen waarvan ze weet dat het niet mag en daarbij voortdurend controleren of papa het allemaal wel ziet.
Zodra ik vervolgens opsta met de mededeling dat ik haar nu écht ga pakken, verandert de voorstelling compleet. De krokodillentranen verschijnen, het bijbehorende geluid gaat aan en ze sprint naar mama alsof haar leven ervan afhangt. Onderweg kijkt ze nog wel even over haar schouder. De blik die daarbij hoort, laat zich het best vertalen als: lekker puh.
Rond bedtijd krijgen we een ander hoogtepunt uit haar repertoire. Wanneer we vragen wie er als eerste met papa mee naar boven gaat, volgt zonder blikken of blozen:
‘Lizz eerst!’
Daarbij wijst ze naar haar vier jaar oudere zus, die vervolgens gedwee haar lot moet ondergaan. Discussie is zinloos. Die kleine zegt het met een overtuiging waar zelfs Julia Roberts in Pretty Woman een puntje aan kan zuigen. Zelf blijft ze uiteraard nog even beneden. Bij mama.
Aan tafel beschikt ze over hetzelfde talent. Na een paar happen zakt ze dramatisch terug in haar stoel. ‘Ik moe nie meer.’ Geen hap kan er meer bij. Het lichaam is op. De tank is leeg. We bevinden ons vermoedelijk enkele seconden voor een medisch noodgeval.
Tot iemand het woord ijsje laat vallen. Dan blijkt er ergens in dat kleine lijf ineens ruimte te zijn vrijgekomen waar met gemak een complete Viennetta in past. Of zoals haar broer (inmiddels 17 jaar) eerder al wist te verzekeren: ‘een toetje gaat naar je hart’. Tja, dan ben je uitgepraat.
De toneelvereniging kan rustig stoppen met zoeken naar nieuw talent. Wij hebben de opvolging al geregeld. Gelukkig hebben ze bij de Oscars ook een prijs voor beste bijrol. Dan maak ik zelf tenminste nog ergens kans op. Hier in huis gaan namelijk alle credits naar mama.