Ooit heeft iemand bedacht dat een handdruk een algemeen geaccepteerde manier van begroeten is. Wie die persoon was, weet ik niet, maar kennelijk vond de rest van de wereld het een uitstekend idee om elkaars handen vast te pakken en een paar keer op en neer te schudden.
In een periode waarin een groot deel van de bevolking plotseling panisch lijkt te zijn geworden, wint de boks aan populariteit. Twee vuisten tegen elkaar en klaar. In navolging daarvan zijn er ook sommige ‘gangs’ die er hele taferelen met vuisten, vingers, ellebogen en weet ik wat op nahouden.
De meest chique begroeting vind ik zelf toch wel het liften van de pet of hoed, zoals we dat zien in oude westerns of bij Britten van goede makelij. Een kleine beweging, een vriendelijk knikje en de boodschap is duidelijk. Het enige nadeel is dat je tegenwoordig eerst een hoed moet aanschaffen.
Ook de buiging in Japan kan mij bijzonder bekoren. Hoe dieper de buiging, hoe groter doorgaans het respect. Al kent ook deze respectvolle begroeting zo zijn risico’s. Zeker wanneer een charmante dame met een iets te royaal decolleté een diepe buiging maakt. Dan blijkt zelfs de meest gedisciplineerde Japanse zakenman plotseling moeite te hebben om zijn ogen op gepaste hoogte te houden.
De eskimo’s kennen we uiteraard van het neuzen, al dacht ik vroeger altijd dat dit uitsluitend was weggelegd voor kabouters. Ook bij de Māori in Nieuw-Zeeland bestaat een traditionele neusgroet, de hongi. Daarbij druk je de neuzen en voorhoofden tegen elkaar. Persoonlijk lijkt me dat nogal ongemakkelijk bij iemand die zojuist een flinke verkoudheid heeft opgelopen.
In Thailand begroeten mensen elkaar met de wai. De handpalmen tegen elkaar, een lichte buiging van het hoofd en klaar. Het ziet er bijzonder sierlijk uit en steker een stuk sierlijk dan de begroeting die we kennen vanuit Tibet. Daar bestaat van oudsher een begroeting waarbij je je tong uitsteekt. Dat zou ik hier ook weleens willen proberen. Gewoon bij een eerste kennismaking je tong uitsteken. Wel even oppassen bij de schoonfamilie. Voor je het weet, denkt je schoonmoeder dat je haar probeert te versieren.
Ook de kusbegroeting blijft een merkwaardig fenomeen. In Nederland zijn drie zoenen lange tijd heel gebruikelijk geweest. Drie! Alsof één kus onvoldoende bewijs is dat je iemand aardig vindt.
Zelf overweeg ik voortaan bij iedere begroeting mijn hoed te lichten, een diepe buiging te maken, mijn neus tegen die van de ander te drukken en vervolgens mijn tong uit te steken. Eens kijken hoeveel vrienden ik dan nog overhoud.
Welke manier heeft jullie voorkeur?
