Hoe zijn we dit allemaal normaal gaan vinden?

Om 22.57 uur bestel ik de prachtige biografie van de veel te vroeg overleden Matthew Perry bij Bol.com. De volgende ochtend ligt het boek op de deurmat. Dat zou eigenlijk al genoeg moeten zijn om even stil van te worden, maar blijkbaar vinden we dat tegenwoordig maar heel normaal.

Later die dag druk ik twee knopjes in op mijn telefoon en verschijnt mijn schoonzus in beeld. Dat is op zich al iets om steil van achterover te slaan, maar wat het helemaal bizar maakt: ze woont in Australië. Even later zitten ook mijn neefje en nichtje aan de andere kant van de wereld vrolijk mee te praten. Toch vinden we dat tegenwoordig ook maar heel normaal.

Net als ChatGPT. Ik sleep een tekst naar binnen, stel een vraag en vijf seconden later verschijnt er een antwoord op mijn scherm. Vijf seconden. Daar deed onze internetverbinding vroeger ongeveer een kwartier over.

Ik ben een kind van de jaren tachtig. Sommigen van jullie weten het misschien nog. Die tijd dat je naar de televisie moest lopen om van zender te wisselen. Niet veel later kwam daar al een uitvinding voor. Een lange stok. Tegenwoordig wissel ik binnen vijf seconden van vier streamingsdiensten.

Als ik wilde weten hoe laat een film begon, pakte ik de televisiegids. Wilde ik iemand spreken die niet thuis was, dan had ik pech. Wilde ik weten wie de drummer van een band was, dan moest ik hopen dat iemand het wist. Een muziekencyclopedie in mijn binnenzak had ik namelijk nog niet. Ook weer iets ongelooflijks, maar kennelijk vinden we dat tegenwoordig ook maar heel normaal.

Dit is dan ook de reden dat ik zo graag naar mijn jongste – maar ook mijn oudste – dochter kijk wanneer ze speelt. Met een paar dieren, wat poppen en een flinke dosis fantasie creëert ze complete werelden. Verhalen die alleen in haar hoofd bestaan. Avonturen die uren kunnen duren. Of wanneer ze ‘belt’ met Bappie (opa in het Volendams) met de pinautomaat. Hele gesprekken die zich in dat prachtige koppie afspelen.

Zij verwondert zich nog en wij? Wij vinden het heel normaal dat een boek de volgende ochtend op de deurmat ligt, dat we kunnen videobellen met Australië en dat een computer binnen vijf seconden antwoord geeft op een vraag. We zijn namelijk iets heel belangrijks verloren. Het vermogen om af en toe stil te staan en te denken: eigenlijk is dit best ongelooflijk.