Ik heb twee vrienden waar ik met een mengeling van bewondering en gezonde jaloezie naar kijk. De één stapt pas na zijn vijfendertigste serieus op een racefiets en inmiddels rijdt hij moeiteloos mee met de nationale top van de amateurs.
De ander maakt het nog bonter. Die begint anderhalf jaar geleden pas serieus met hardlopen – op zijn vierenveertigste – om een jaar later Nederlands kampioen op de marathon bij de 45-plussers te worden.
Dat zet me aan het denken. We doen vaak alsof de beste voetballers vanzelf in de Eredivisie belanden. Alsof de beste tennissers uiteindelijk op Wimbledon staan. Alsof de besten altijd boven komen drijven, maar klopt dat eigenlijk wel?
Het zou me niets verbazen als het grootste voetbaltalent van Nederland nooit een officiële wedstrijd heeft gespeeld. Thuis is sport geen vanzelfsprekendheid. Er is geen vereniging in de buurt. Een paar voetbalschoenen is simpelweg te duur of het leven vraagt al vroeg iets anders van hem.
Datzelfde zal gelden voor tennis, handbal, wielrennen en nog honderd andere sporten. Talent alleen brengt je nergens. Je hebt ook de gelegenheid nodig om het te ontdekken, de mensen die het zien en de ruimte om er iets mee te doen.
Eigenlijk geldt dat voor meer dan alleen sport. Het leven laat zich nu eenmaal niet plannen. De ene deur gaat onverwacht dicht, terwijl ergens anders een deur opengaat waarvan je tot op dat moment het bestaan niet eens kent.
Je wordt geen proftennisser, maar ontdekt dat schrijven je gelukkig maakt. Je wordt geen olympisch kampioen, maar blijkt een geweldige vader, ondernemer, vrijwilliger of trainer te zijn. Of je ontdekt op je vierenveertigste ineens dat je een uitzonderlijk hardlooptalent bezit.
Er had een heel ander leven voor je kunnen klaarliggen. Alleen zullen we nooit weten hoe dat eruit had gezien en eerlijk gezegd hoeft dat ook niet.
De kunst is volgens mij niet om te blijven staren naar de afslag die je ooit hebt gemist. De kunst is om, zodra het leven je een andere kant op stuurt, daar net zo fanatiek alles uit te halen.
Of je nu op je 18e, je 35e of je 44e ontdekt waar jouw talent ligt, maakt uiteindelijk weinig uit. Zorg er alleen voor dat je, als je het eenmaal gevonden hebt, alles eruit haalt wat erin zit.
Duursporters zijn vaak op hun best na hun 35e levensjaar of ouder. Dit omdat het menselijk lichaam jaren nodig heeft om de maximale spierweerstand op te bouwen. Bovendien neemt de maximale zuurstof opname bij duursporters op latere leeftijd af.
Dus: lekker sporten! leeftijd is maar een getal. 😉💪