Als ik terugkijk op de afgelopen jaren zie ik vooral veel mooie ontmoetingen, bijzondere ervaringen en kansen die ik met beide handen heb aangegrepen. Sommige dingen zijn op mijn pad gekomen, andere heb ik zelf opgezocht. Op dat moment lijken het nog losse hoofdstukken. Nu zie ik steeds vaker hoe ze met elkaar verbonden zijn.
Schrijven heeft altijd als een rode draad door alles heen gelopen. Door de interviews, de verhalen, de boeken en de blogs. Blogs die inmiddels beter worden gelezen dan ooit.
Er ligt inmiddels een aanbod van een uitgever voor GOUD! – daar vertel ik binnenkort hopelijk meer over – en ook We Dachten Dat We Tijd Hadden heeft inmiddels de aandacht getrokken. Onlangs ben ik bovendien begonnen bij de nieuwe Streekomroep Waterland, iets wat voor mijn gevoel naadloos aansluit op alles wat eraan voorafging.
Daarnaast blijf ik uiteraard als freelance-schrijver actief. Dat zal ook altijd zo blijven. Ik sta open voor mooie opdrachten, interviews en bijzondere verhalen. Schrijven geeft me energie. Het heeft dat altijd gedaan en ik kan me moeilijk voorstellen dat dat ooit verandert.
Ondertussen wordt mijn zoon volwassen en groeien mijn dochters op waar ik bij sta. Soms kijk ik naar ze en vraag ik me af waar de jaren gebleven zijn. Nu kijk ik naar mijn agenda en zie ik ineens iets wat ik al jaren niet meer heb gezien: een open stukje. Gewoon even niets, behalve tijd voor mijn kinderen.
Nu ik langzaam afscheid neem van onderdelen van mijn oude leven en mezelf meer op het schrijven mag richten, komt er ineens ruimte vrij. Niet alleen in de agenda, maar ook in het koppie.
Het vrijwilligerswerk blijft, net als de verhalen en de mensen die de afgelopen jaren op mijn pad zijn gekomen. Alleen de verdeling van mijn tijd schuift langzaam een andere kant op en eerlijk gezegd voelt dat precies goed.
Alsof een onzichtbare kracht me al een tijdje aan de hand heeft en me rustig begeleidt naar de plek waar ik thuishoor. Misschien heeft mijn moedertje al die tijd al gelijk gehad toen ze zei: ‘Alles komt goed.’