De gemeenteraadsverkiezingen zijn inmiddels een kleine week geleden. De stof is opgetrokken, het applaus is verstomd. De ene partij wint wat zetels, de andere verliest er wat, maar wat en – misschien nog wel belangrijker – wie blijft er uiteindelijk over?
In de weken voorafgaand aan de verkiezingen draait alles op volle toeren. Social media ontploft bijna van de meningen, beloftes en goedbedoelde plannen. Iedereen heeft ergens een oplossing voor, iedereen weet hoe het beter moet, iedereen maakt zich ‘hard’ voor iets.
En eerlijk is eerlijk: dat hoort er ook bij. Verkiezingen zijn nu eenmaal de Champions League van de politiek. Maar juist nu het weer een beetje stil wordt, begint het interessante deel. Want als je alle woorden eraf haalt, wat blijft er dan over?
Niet de gelikte koppen op de posters, niet de plannen op papier, niet de slogans die net lekker bekken, maar de mens. Gewoon, zoals hij of zij is als de camera uitstaat en de likes niet meer binnenstromen. Wie is diegene dan?
De winkelier die nog echt de tijd voor je neemt, ook als er een rij staat? De stratenmaker die zijn werk gewoon goed doet, ook als de opzichter niet kijkt? De stille kracht die in de sportkantine de rommel van een ander opruimt, simpelweg omdat het anders blijft liggen? Of toch die politicus die braaf zijn tekstje van ChatGPT opratelt omdat hij zelf geen twee zinnen achter elkaar kan krijgen?
Het zijn vragen die je jezelf misschien pas stelt als het stemhokje alweer een paar dagen achter je ligt, maar die eigenlijk vooraf gesteld hadden moeten worden. Want een gemeente wordt niet mooier van harde teksten of scherpe posts, maar van gedrag. Van mensen die in hun werk, in hun buurt en thuis aan de keukentafel laten zien wat ze belangrijk vinden. Mensen die niet alleen praten over respect, maar het ook leven. Die niet alleen verandering eisen, maar zelf beginnen.
En dat is misschien wel de enige echte graadmeter die ertoe doet. Durf jij jezelf de vraag te stellen: betekent degene waar jij op hebt gestemd morgen nog steeds iets voor de buurt als de camera’s weg zijn? Of heb je hiermee gewoon een duurbetaalde figurant in de raadszaal gezet?
Het is geen verwijt, eerder een realitycheck. Aan politici, maar misschien nog wel meer aan onszelf. Want uiteindelijk kiezen wij. En dus kiezen we niet alleen een partij of een programma, maar vooral een mens. Iemand die, als het goed is, ook zonder verkiezingen bijdraagt aan een betere wereld.
Gewoon, elke dag opnieuw.
Vond je dit een fijn verhaal? Ik schrijf drie keer per week een nieuwe column over de kleine en grote dingen in het leven. Wil je zeker weten dat je de volgende niet mist?
- Zoek me even op Facebook of LinkedIn (onder mijn eigen naam Jan Koning) en voeg me toe!
- Of kom woensdag gewoon weer even buurten op deze site voor een nieuw verhaal over mijn strijd met de hardloopschoenen.
Tot de volgende! – Jan