Mijn ome Bart – op de foto rechts, toen hij nog onschuldig was – is inmiddels al een tijdje niet meer onder ons. Gedurende zijn leven was hij overigens ook ‘af en toe’ een tijdje niet onder ons. Dan zat hij zijn tijd uit in de gevangenis en aldaar maakte hij zich een aantal dingen meester.
Zo was hij onder andere zeer bekwaam in schaken, klaverjassen en ‘nergens aan denken’. Hoewel ik hem niet bepaald ambieer om zijn beroepskeuze, zou ik dat laatste toch ook wel eens willen. Al was het maar voor één dag.
‘Waar denk je aan, ome Bart?’, vroeg ik hem eens een keer toen hij secondenlang voor zich uit zat te turen.
‘Daar ga ik nu eens aan denken’, reageerde hij, gevolgd door zijn illustere schaterlach.
Hij kon dus blijkbaar even ‘nergens aan denken’. Een staat van bewustzijn die volgens mij alleen maar weggelegd is voor monniken. En gevangenen, blijkbaar. Een ding is zeker, ik kan het in ieder geval niet. Bij mij schieten de gedachten werkelijk de hele dag door van links naar rechts. Een filter ontbreekt al jaren. Rust overigens ook.
Zelfs tijdens het slapen gaan staat er muziek aan of een motivational speech om eindelijk even nergens aan te denken. Stilte werkt bij mij namelijk averechts. Zodra het stil wordt, begint mijn hoofd juist overuren te draaien.
Over rekeningen, werk, deadlines, opvoeding, boodschappen, belastingen, blessures, vakanties en waarom ik drie dagen geleden ineens om half elf ’s avonds nog dacht dat het een goed idee was om te kijken of een giraffe daadwerkelijk maar twee uur per dag slaapt.
Misschien is het voor mij ook eens tijd om ergens een kleine bankoverval te plegen en mezelf daarna – nadat ik het geld uiteraard ergens goed heb verstopt – direct aan te geven. Effe een paar maandjes ‘zitten’, puur om te kijken of ik dat ‘nergens aan denken’ ook kan leren.
Maar goed, dat zal na een tijdje waarschijnlijk ook wel weer gaan vervelen. En dan komt die complete stroom aan gedachten zelfs in de gevangenis vanzelf weer op gang. Met als extra nadeel dat ik dan ook niet effe ‘een blokje om kan’ om mijn gedachten te verzetten.
Dus hou ik het voorlopig maar gewoon bij er alleen over schrijven. Dat geeft me in ieder geval weer iets om over na te denken.