In mijn woonplaats zijn dus wat hoofdwegen opengebroken en dat betekent dat je om moet rijden. Op zich al vervelend, maar misschien nog wel meer vervelend, is dat je na een maand of tig – het mag effe duren en wat kosten – nog steeds als op de automatische piloot dezelfde weg neemt. Om er vervolgens achter te komen dat je – al vloekend en tierend – om moet draaien en een kilometer of wat, ietwat te hard, om moet rijden.
Het lijkt soms wel een metafoor voor het leven dat we zo nu en dan ook hele periodes op de automatische piloot lijken door te brengen. Zonder om ons heen te kijken, langs de gebaande paden en vaste routes.
Iedere dag dezelfde supermarkt. Dezelfde mensen. Dezelfde gesprekken. Maandag een bal gehakt, woensdag snackdag, vrijdag vis en in het weekend vooral veel van hetzelfde. Vijf dagen per week hetzelfde ritme, dezelfde tijden en dezelfde afslagen. Terwijl juist als we eens een keertje linksaf slaan in plaats van rechtsaf vaak de leukste dingen gebeuren.
De spontane ontmoetingen. Dat ene onbekende koffietentje. Een gesprek dat ineens ergens over gaat. Nieuwe muziek. Een andere hardlooproute. Een onverwachte afslag die uiteindelijk veel mooier blijkt dan de weg die je normaal altijd neemt.
Toch kiezen we massaal voor voorspelbaarheid. Omdat routines veilig voelen. Overzichtelijk. Comfortabel ook. Je weet wat je krijgt. Geen verrassingen. Geen gedoe. Geen afgesloten wegen. Alleen schuilt daar misschien ook direct het gevaar in.
Want voor je het weet leef je niet meer bewust, maar vooral efficiënt. Van afspraak naar afspraak. Van maandag naar weekend en voor je het weet zijn er ineens maanden voorbij zonder dat er echt iets onverwachts is gebeurd.
Laten we daarom juist af en toen eens expres verkeerd rijden. Gewoon om te kijken waar je uitkomt als je niet automatisch dezelfde afslag neemt als altijd. Het kost je een paar minuten extra, je moet wellicht een keer omdraaien en wie weet kom je wel vast te staan.
Maar misschien kom je onderweg ook ineens iets veel leukers tegen dan de bestemming waar je eigenlijk naartoe dacht te moeten.