Nadat ik samen met mijn beste vriend (lees: geen zoon) tijdens het overheerlijke eten bij Grieks Restaurant EDEM in Edam de wereldproblematiek heb opgelost, mijmeren we nog even over vroegah. Zoals dat gaat wanneer het eten uitstekend is, het gezelschap minstens zo goed en de grote problemen der aarde inmiddels uit de wereld zijn geholpen.
Ook onze favoriete films komen ter sprake. Een onderwerp waarover ik met stellige overtuiging durf te beweren dat de jaren ’90 het absolute summum van de filmindustrie zijn geweest. Voor de muziekindustrie geldt overigens precies hetzelfde, maar dat is een discussie voor een andere keer.
Werkelijk al mijn favoriete films – en volgens mij die van negentig procent van mijn generatie – stammen uit dat decennium. The Truman Show, The Shawshank Redemption, Good Will Hunting, Patch Adams, Se7en, American History X, The Boondock Saints, The Blair Witch Project. Gladiator en High Fidelity (officieel 2000, maar die reken ik voor het gemak ook even mee). De lijst is werkelijk eindeloos.
Mijn gesprekspartner is, zoals wel vaker, een andere mening toegedaan. Volgens hem heeft mijn stellige overtuiging namelijk weinig met de daadwerkelijke kwaliteit van die films te maken. Het komt simpelweg doordat wij in dat decennium zijn opgegroeid. Hij is er zelfs van overtuigd dat wanneer we onze kroost vandaag dezelfde films zouden voorschotelen, ze er helemaal niets aan zouden vinden.
Ik kan het me nauwelijks voorstellen. The Shawshank Redemption niet goed vinden? The Truman Show niet kunnen waarderen? Dan begin ik toch ernstig te twijfelen aan de opvoeding. Toch intrigeert zijn redenering me. Is smaak werkelijk leeftijds- of generatiegebonden? Zijn wij zo verknocht aan die films omdat ze ons terugbrengen naar onze jeugd of zijn sommige dingen gewoon écht tijdloos? We spreken tenslotte niet voor niets van klassiekers.
In dat kader ben ik ook bijzonder benieuwd welke films uit de afgelopen tien of twintig jaar volgens jullie een plek verdienen in de top tien aller tijden. Ik zou het werkelijk niet weten. Wie weet zegt dat iets over de kwaliteit van de hedendaagse filmindustrie of zegt het vooral iets over mij.
Resident Evil gaat die top tien in ieder geval niet halen. Die zag ik afgelopen zaterdag in de bioscoop met mijn beste vriend (lees: zoon). Wat een onvoorstelbare bagger! Slecht is in dit geval waarschijnlijk het grootste understatement uit de geschiedenis van de cinematografie.
Dus vertel me eens: waren de jaren ’90 werkelijk de gouden jaren van de filmindustrie of zijn wij gewoon een generatie nostalgische ouwe lullen die hun jeugd maar niet kunnen loslaten?
Ik ben benieuwd. Vooral naar die ene moderne film die mij alsnog op andere gedachten kan brengen.
Daar kun je idd. wel ff voor gaan zitten.
Ik denk niet dat het met generaties te maken heeft. Er zijn ontzettend veel tijdloze, prachtige films van 40/50 jaar geleden die nog steeds te zien zijn op
e.o.a. filmnet. Niet onbelangrijk, naar welk genre kijk je graag. Thrillers, actie, horror of is een komedie op z’n tijd ook wel leuk. De Showshank Redemption is een goede keus, heb ik zelf al meerdere keren bekeken en het gaat nog wel een paar keer gebeuren. Het is net als boeken. sommige kun je niet neerleggen andere kom je niet doorheen.
Nou, zo kan het wel weer!
Dank u!