‘Vroeger had ik heel veel vrienden…’

‘…maar nu niet meer zo. Vanwege dat zij hadden gezegd dat de irritatiegrens bereikt was.’

Het is een even hilarische als legendarische passage uit het Bijbelverhaal van Hans Teeuwen. Of die irritatiegrens ook bij mij een rol speelt, laat ik wijselijk in het midden.

Feit is dat we allemaal op een bepaald moment tot dezelfde conclusie komen: van die hele berg vrienden blijven er uiteindelijk maar een paar over. Een paar échte vrienden.

Ik probeer het mijn beste vriend (lees: zoon) al van kleins af aan duidelijk te maken. Zoals het een kind betaamt, verklaart hij zijn vader voor volslagen gestoord. Hij heeft namelijk, net als Hans Teeuwen, héél veel vrienden. Stuk voor stuk geweldige gasten, als ik hem mag geloven.

Ik gun het hem van harte. Alleen heeft het leven de merkwaardige gewoonte om onverwacht een grote schoonmaak in je vriendenkring te houden. Soms gebeurt er iets waardoor mensen hun ware gezicht laten zien. Juist wanneer je iemand het hardst nodig hebt, blijkt die zogenaamde vriend ineens spoorloos verdwenen.  

Andere keren is er niets aan de hand. Je krijgt een relatie, verhuist of slaat simpelweg een andere weg in. De dagelijkse gesprekken worden wekelijkse berichtjes, de wekelijkse berichtjes jaarlijkse verjaardagswensen en uiteindelijk realiseer je je dat je elkaar al jaren niet hebt gesproken. Zonder ruzie. Zonder verwijten. Zo gaat het leven nu eenmaal.

Wat overblijft, is een klein gezelschap dat zich nergens voor hoeft te bewijzen. Mensen bij wie je volledig jezelf kunt zijn. Die je de waarheid vertellen wanneer je die liever niet hoort. Die niet alleen naast je staan wanneer het leven één groot feest is, maar vooral wanneer de muziek even is opgehouden.

Het mooiste van echte vriendschap is misschien wel dat er geen onderhoudscontract aan vastzit. Je hoeft elkaar niet dagelijks te bellen of voortdurend te bevestigen hoe belangrijk je voor elkaar bent. Soms spreek je elkaar een week niet. Soms een maand. Heel soms zelfs jaren.

Vervolgens zit je weer tegenover elkaar en is het binnen vijf minuten alsof je elkaar gisteren nog hebt gezien. Geen ongemakkelijke stiltes of verwijten. Gewoon dat vertrouwde gevoel dat nooit is verdwenen.

Natuurlijk hoop ik dat mijn beste vriend nog heel lang heel veel vriend heeft. Dat hij met ze lacht, feestviert en herinneringen maakt. Wat ik echter vooral hoop is dat hij – net als ik – uiteindelijk een paar gasten overhoudt die er werkelijk altijd voor hem zijn.

Wellicht begrijpt hij dan eindelijk wat zijn ouweheer hem al die jaren probeert duidelijk te maken. Al bestaat natuurlijk ook de mogelijkheid dat hij tegen die tijd vindt dat bij mij de irritatiegrens bereikt is.