Onlangs heb ik afscheid genomen van mijn werk in de horeca en als tennisleraar. Geen impulsieve beslissing. Ik heb er echt heel lang over nagedacht, want ik heb het altijd met veel plezier gedaan.
Toch heb ik gemerkt dat de inspiratie en motivatie langzaam zijn verdwenen. Niet van de ene op de andere dag, maar beetje bij beetje. Bij het schrijven heb ik dat gevoel in al die jaren nog nooit gehad. Integendeel. Iedere dag bruist mijn hoofd weer van nieuwe ideeën.
Voor mij voelt de beslissing om te stoppen heel logisch. Mijn vrouw beleeft dat echter totaal anders. Bij haar ontstaat direct lichte paniek dat naar kortsluiting neigt. Op zich is dat ook niet zo heel gek.
Zij werkt al 25 jaar voor dezelfde baas, doet hetzelfde werk, met veelal vertrouwde collega’s en dat geeft haar een vertrouwd gevoel. Een gevoel van zekerheid. Ik – zei de gek – ben meer iemand van ‘verandering van spijs doet eten.’
Waar mijn vrouw dus vooral zorgen heeft over inkomen, stabiliteit en de vraag of dit allemaal wel verstandig is, zie ik vooral kansen en ruimte ontstaan om mezelf volledig op het schrijven te richten.
Ik moet er eigenlijk een beetje om lachen. Haar zorgen zijn heel begrijpelijk. Ik vind het vooral bijzonder dat we zo verschillend naar precies dezelfde gebeurtenis kunnen kijken. De rode draad in onze relatie, zeg maar.
Grappig genoeg zie je dat verschil niet alleen bij ons thuis. Ik vind het bijvoorbeeld heel verwonderlijk dat sommige mensen al 25 jaar lang zweren bij dezelfde camping. Waarschijnlijk omdat ze precies weten wat ze krijgen. De zekerheid dat je weet waar je aan toe bent. Ik – zei de gek – wil vooral verrast worden. Nieuwe gezichten zien, nieuwe verhalen horen.
Het grappige is dat we – mijn vrouw linksom en ik rechtsom – uiteindelijk toch weer bij elkaar aan de keukentafel terechtkomen. Ik vol nieuwe ideeën. Zij zich afvragend waarom ik nooit gewoon eens rustig kan blijven zitten.
PS: Nu ben ik toch wel benieuwd…
Behoren jullie tot de categorie ‘al 25 jaar dezelfde camping’ of juist tot de ‘waar gaan we dit jaar eens naartoe?’-mensen?
Het mooie is dat jullie er uiteindelijk aan die keukentafel weer samen uitkomen en elkaar steunen. Never a doll moment met jou Jan en dat is ook wat waard, dat houdt het luchtig en spannend.
Wel jammer om je niet meer bij de Botterwerf tegen te komen maar je levensverhaal blijf ik volgen en ik hoop echt dat je droom voor jou en jullie werkelijkheid wordt. Je bent een fantastische schrijver en hebt een bijzonder luchtige en lichtgevende blik op wat er om je heen gebeurd.
Succes met je voornemens!
ik zit al 54 jaar bij de zelfde baas,ha ha ,en al 25 jaar op de zelfde camping
Tja, dan is het duidelijk tante Hille. Vastgeroest! Haha!
Wat mooi om te lezen, Karin. Dank je wel en we zullen elkaar vast nog wel eens tegen het lijf lopen. Daar ben ik zeker van! Groetjes!
Afhankelijk van het budget is beide goed mogelijk. Als je twee keer gaat, doe je de ene keer wat jij wil en de andere keer wat je vrouw wil. kunnen jullie maar een keer, dan wordt het tossen!
Hoe dan ook…jullie gaan er wel uit komen. 😁 fijn weekend!
Haha! We heten geen Moon, he? Het is de eindjes aan elkaar knopen hier, hahaha!