Onderweg van de supermarkt kom ik wederom mijn goede vriend tegen. Dezelfde van het zwemmersbuikje, inderdaad. U weet wel, zo’n buikje dat ontstaat door de zwaartekracht. Afijn, dit keer bevindt hij zich te midden van nog een aantal kopstukken, waaronder zijn buurman. Ze zitten gewoon lekker buiten. Op een stoel. Voor de deur.
Mijn goede vriend laat me weten dat hij, naarmate de jaren vorderen, steeds meer kan genieten van dit soort momenten. Gewoon een stoel pakken, buiten gaan zitten en een beetje voor je uit kijken. En geloof me: ik kan me dat zo indenken.
Wanneer je jong bent, ben je namelijk – zeker wanneer je gezegend bent met een ‘tikkeltje’ ADHD – altijd op zoek naar de volgende prikkel. Stilzitten is er niet bij. Je vliegt van afspraak naar afspraak, van kroeg naar kroeg, van voetbalveld naar feestje en van het ene briljante plan naar het volgende.
Dan krijg je kinderen. Vanaf dat moment gebeurt er de hele dag iets en als je dan eindelijk denkt dat je kunt gaan zitten, klinkt er vanuit een andere kamer: ‘Papaaaaaa!’
Daarom verandert er blijkbaar iets wanneer je ouder wordt. Op een gegeven moment zijn de kinderen groot genoeg om zichzelf te vermaken. Gaan ze zelfs de deur uit. Dan pak je een stoel, je zet hem voor de deur – de buurman doet hetzelfde – en daar zit je dan. Woorden zijn eigenlijk overbodig. Het zonnetje schijnt, er loopt af en toe iemand voorbij en voor je het weet zit je daar een uur. Heerlijk.
Vroeger zou ik werkelijk niet hebben begrepen wat daar in hemelsnaam leuk aan kon zijn. Nu benijd ik die mannen. Want ik ben inmiddels ook op die leeftijd gekomen dat ik helemaal niet meer voortdurend iets hoef. Ik wil ook gewoon even zitten. Op een stoel. Voor de deur. Zonnetje erbij. Beetje naar niks kijken. Niemand die iets van me wil.
Alleen ik – zei de gek – ben zo ‘verstandig’ geweest om aan een tweede leg te beginnen. Dus terwijl mijn goede vriend met zijn buurman in alle rust van het leven zit te genieten, ben ik de komende tien jaar waarschijnlijk nog verzekerd van zoekgeraakte knuffels, bekers drinken, schoenen die nergens te vinden zijn en kinderen die vanuit de andere kant van het huis mijn naam roepen.
Geeft niks. Mijn tijd komt nog wel. Ik heb alvast een stoel gekocht.