De afgelopen dagen heb ik rondgelopen in Safari Park Beekse Bergen en – behalve in Disney – ben ik hier het meeste op mijn plek. Ik ben, net als mijn kinderen, namelijk gek van dieren.
Waarom? Omdat je bij dieren gewoon weet waar je aan toe bent.
Kom je iets te dicht bij een leeuw, dan is de kans aanwezig dat je wordt opgegeten. Val je in een bassin met piranha’s, dan kun je je sportschoolabonnement waarschijnlijk wel opzeggen. En besluit je een nijlpaard te vertellen dat hij er vandaag een beetje dik uitziet, dan is de kans groot dat dat gesprek verrassend kort duurt.
Dieren draaien er niet omheen. Ze doen zich niet anders voor dan ze zijn. Een leeuw verstopt zijn tanden niet omdat hij een goede eerste indruk wil maken. Een wolf belooft niet dat hij vegetarisch is. En een haai nodigt je niet eerst uit voor een kop koffie. Bij dieren is alles heerlijk overzichtelijk. Ze hebben geen verborgen agenda. Ze doen niet alsof. Ze zijn precies wie ze zijn.
Hoe anders is dat bij politici. Die beloven in verkiezingstijd van alles. Minder asielinstroom. Meer woningen. Betere zorg. Meer koopkracht. Minder regeldruk. Een daadkrachtige overheid. Ga zo maar door.
Wij kijken er inmiddels niet eens meer van op. Sterker nog, hele kuddes mensen – en dat noemt zich dan de meest ontwikkelde diersoort op de planeet – blijven gewoon stemmen op dezelfde politici die de afgelopen decennia dit land steeds verder de ratsmodée in hebben geholpen en daar gewoon breed grijnzend mee doorgaan.
Dat is ook de reden dat ik me zo prettig voel tussen dieren. Omdat ze precies zijn wie ze zijn. Daar zouden veel politici een voorbeeld aan kunnen nemen. Behalve Jan Paternotte. Dat is gewoon een onverbeterlijke D66’er. Verrassingen hoef je van hem in ieder geval niet te verwachten.