Ik heb mijn ‘kleine jongen’ uitgezwaaid. Nou ja, klein… Hij is binnen een jaar – in navolging van zijn ‘ouweheer’ vroeger – van 1.58 meter uitgeschoten naar een lengte waarbij hij boven me uittorent, dus dat kleine is er inmiddels wel vanaf. Toch blijft het je kleine jongen.
Samen met drie vrienden stapt hij op de trein voor een reis van zeventien dagen door Europa. Berlijn, Wenen, Krakau – inclusief Auschwitz – Praag, Milaan, Monaco, Lloret de Mar… tja, het blijven jonge jongens… en via Barcelona weer terug naar Nederland. Ik ben vooral trots, maar toch ook wel een heel klein beetje ongerust.
Gelukkig leven we in een tijd waarin je op 1001 manieren contact kunt houden. Via WhatsApp, FaceTime en nog tal van andere opties. Als hij wil, kan hij me bellen als hij zijn portemonnee binnenstebuiten kan keren – iets waar ik voor het gemak alvast van uitga – of vanaf een Spaans strand een foto sturen waar ik als vader helemaal niet op zit te wachten.
Hoe anders is dat als mijn moedertje mij uitzwaait voor een reis van maanden naar Australië. Achttien jaar, een tennistas vol kleding, twee rackets, elfhonderd gulden op zak en een paar sluimerende verslavingen waar ik zelf nog veel te luchtig over denk.
Mobiele telefoons zijn er niet. Internet stelt nog weinig voor. Contact houd je via een langeafstandstelefoontje waarbij je gebruik maakt van een telefoonkaart. Eenmaal met je moedertje aan de lijn hoor je iedere minuut een piep en er verdwijnt weer tien dollar van je tegoed. Dus hang ik steevast op met ‘tot volgende maand’.
Niet omdat ik haar wil pesten, maar omdat het simpelweg te duur is om vaker te bellen. Ondertussen laat ik haar dus wekenlang in het ongewisse over waar ik ben, hoe het met me gaat en of ik überhaupt nog leef. Achteraf gezien is dat misschien niet mijn meest attente actie geweest.
Ik kom een week eerder terug dan ik mijn moeder heb verteld. Er gaat tenslotte niets boven een mooie verrassing. Op het moment dat een vriend me voor de deur afzet, komt mijn moeder naar buiten. Ze kijkt me aan alsof ze een geest ziet en het enige wat ze kan uitbrengen is: ‘Hier is-ie!’
Daarna barst ze in tranen uit. De enige keer in mijn leven dat ik mijn moeder zó zie huilen. Vanmorgen begrijp ik ineens waarom.
Want hoe groot je zoon ook wordt, voor een ouder blijft het altijd je kleine jongen.
Mooi 🥹
Dank je wel! Waardeer ik ontzettend!
Helemaal waar Jan!
Mooi verwoord
Dank je wel, topper! Leuk van je te horen!