Je staat voor Netflix. Vijfduizend films. Twintig minuten later heb je nog niets gekeken. Je opent Spotify. Honderd miljoen nummers. Uiteindelijk luister je weer naar dezelfde afspeellijst. Je pakt je telefoon. Twintig apps. Een half uur later weet je eigenlijk maar een ding zeker. Dat halve uur krijg je in ieder geval nooit meer terug.
Ik ben opgegroeid met Telekids en Sky Channel. Meer smaken waren er niet. Carlo & Irene, Inspector Gadget, Fun Factory en DJ Kat Show. En weet je wat het mooie is? Geen keuzestress. Geen eindeloos scrollen. Bovendien wisten we ongemerkt nog een aardig woordje Engels op te pikken.
Nu hebben we honderden televisiezenders, tientallen streamingdiensten en een telefoon die iedere tien seconden vindt dat hij mijn aandacht verdient. Mijn kinderen groeien op met YouTube-shorts. Van die nagesynchroniseerde Oost-Blokkers die 30 seconden hysterisch rondhuppelen voor het weer tijd is voor een nieuwe.
Mijn spanningsboog is inmiddels ongeveer net zo lang als die van een eendagsvlieg op steroïden, maar die van mijn kinderen spant de kroon. Die bestaat gewoon niet. En het blijft niet beperkt tot schermen. Probeer ze maar eens aan tafel te houden voor het eten. Een strijd op leven en dood.
Vroeger ging je naar de camping en dat was leuk. Punt. We wisten niet dat er nog keuze was uit nog 1001 campings, glampings en weet ik veel meer en dus waren we tevreden. Tegenwoordig duurt een vakantie boeken langer dan de vakantie zelf. Geloof me, ik kan het weten. Ik ben al bezig met de droomreis voor 2029!
Hetzelfde geldt voor een restaurant. Vroeger koos je tussen een biefstuk, saté, zalm of een schnitzel. Hooguit nog een varkenshaasje als je jezelf echt wilde verwennen.
Nu krijg je een menukaart van twaalf pagina’s voorgeschoteld met gerechten waarvan de helft klinkt alsof de kok een potje Scrabble heeft omgegooid. Gegrilde courgette op een spiegel van miso met een schuim van yuzu, krokante quinoa, gefermenteerde limoen en een crumble van iets wat je nog nooit van je leven hebt gegeten.
Worden we gelukkig van al die extra opties? Nee, dus. Sterker nog, psychologen spreken al jaren over de paradox van keuze. Hoe meer mogelijkheden we hebben, hoe moeilijker het wordt om tevreden te zijn met de keuze die we uiteindelijk maken. Er had immers altijd nog iets beters kunnen zijn.
Mijn oplossing is simpel: minder, minder, minder. Dat ligt tegenwoordig een beetje gevoelig, maar ik heb het gewoon over keuzes. Daar mogen er van mij best een paar duizend vanaf.
Fantastisch haha
Heerlijk stukje 😂
Dank u! Wordt gewaardeerd!