Tijdens het hardlopen zijn sommige tijden – gekoppeld aan bepaalde afstanden – soort van ‘heilig’. De marathon onder de drie uur, een tien kilometer onder de veertig minuten of vijf kilometer onder de twintig minuten behoren daartoe. Het zijn tijden waar je als hardloper jaren naar toe traint, maar zoals onze ‘sensei’ zou zeggen: ‘als de eerste eenmaal gelopen is, is het net als een fles ketchup. Dan blijft het komen.’
Zoals vaker kun je dit ook een op een toepassen in het dagelijks leven. Want hoe vaak ben je niet maanden, misschien wel jarenlang bezig met iets, soms met de moed der wanhoop, tot plotseling alles tegelijk in een stroomversnelling komt. Alsof iemand een flinke mep onder die ketchupfles heeft gegeven en alles in een keer over je patat of hamburger heen stroomt. De patat is niet meer te eten, maar er komen ineens tal van mooie dingen jouw kant op. Dingen die je al die tijd – iedere dag – hebt gevisualiseerd en geaffirmeerd, maar die maar niet bewaarheid lijken te worden en dan… FLETS!
Vaak gebeurt het pas nadat je er mentaal al afscheid van hebt genomen. Nadat je jezelf hebt wijsgemaakt dat het allemaal wel prima is zo. Dat boek? Zal wel niet. Die kans? Vergeet het maar. Dat doel? Misschien ben ik er gewoon net niet goed genoeg voor.
Terwijl je een week eerder nog half vloekend door de regen loopt en tegen jezelf zegt dat je misschien gewoon eens moet stoppen met overal zoveel energie in steken. Misschien moet je gewoon genoegen nemen met ‘prima’. Gewoon werken, slapen, een beetje aanklooien en verder niet te moeilijk doen.
En precies dan… FLETS!
Ineens is daar wél dat appje. Die mail waarvan je jezelf al hebt aangeleerd om er vooral niet meer op te hopen. Dat ene gesprek. Dat ene telefoontje. Dat moment waarop je ineens beseft dat al die trainingsrondjes in de regen, al die afwijzingen, twijfels en dagen waarop niemand lijkt te zien hoeveel energie je ergens instopt, misschien toch niet voor niets zijn geweest.
En dan staat alles tegelijk voor de deur. Alsof het leven denkt: ‘Haha. Grapje. Hier heb je alsnog die hele fles.’
FLETS!