Waarom voelt geluk soms zo ongemakkelijk?

Kennen jullie dat gevoel? Alles gaat goed. Je komt om in het werk, verdient genoeg geld om je gezin te onderhouden, leuke dingen te doen en anderen blij te maken. De kinderen doen het voorbeeldig, je bent dolgelukkig met je vrouw en er gebeuren prachtige dingen op schrijfgebied. Toch is daar onrust.

Waar die onrust vandaan komt? Geen idee. Gaat het té goed? Bestaat dat überhaupt? Is het schuldgevoel tegenover anderen? Het gevoel dat je het misschien helemaal niet verdient? Wat is het toch?

Dat je alleen aan het hardlopen bent en ineens wordt overvallen door een angstaanval die je gelukkig nét op tijd weet te onderdrukken. Of dat vlak voor het slapengaan ineens de nare gedachten binnenwandelen en langzaam de overhand nemen.

We zijn wat dat betreft toch vreemde wezens. Of ik in ieder geval wel. Dat ik ergens bijna bang ben omdat het zó goed gaat. Bang om het weer door mijn handen te laten glippen, terwijl ik juist positiever in het leven sta dan ooit.

Positief over de toekomst. Over andere mensen. Ja, zelfs over de wereld terwijl we allemaal zien dat die wereld bepaald niet in topvorm verkeert. Toch blijft die onrust ergens aanwezig.

Misschien omdat geluk ergens ook kwetsbaar voelt. Alsof je brein continu op zoek blijft naar gevaar, zelfs wanneer dat gevaar er helemaal niet is. Alsof je hoofd moeite heeft om simpelweg te accepteren dat dingen soms gewoon goed mogen gaan.

Misschien komt het doordat ik jarenlang gewend ben geweest om te vechten. Voor erkenning. Voor rust. Voor zekerheid. Voor mezelf soms zelfs. Wanneer die rust er dan eindelijk een beetje lijkt te zijn, weet je hoofd zich er bijna geen houding meer mee te geven. Alsof chaos vertrouwder voelt dan kalmte.

Het vreemde is alleen dat ik tegenwoordig juist intens kan genieten van kleine dingen. Van mijn gezin. Van een gewone avond op de bank. Van hardlopen langs het water. Van mijn dochter die iets enthousiast vertelt alsof het om het belangrijkste nieuws van de wereld gaat. Van mijn beste vriend (lees: zoon) die meegaat in mijn enthousiasme over onze droomreis en van mijn vrouw die me soms aankijkt alsof ik me druk maak om helemaal niets. Waarschijnlijk heeft ze gelijk ook.

Misschien is dát uiteindelijk wel het echte gevecht. Niet het najagen van geluk, maar accepteren dat het er al is.