Sommige mensen leven vooral in het nu. Ik ook, maar ik heb wel een stip aan de horizon nodig. Iets om naartoe te werken. Naartoe te leven.
Soms zijn die stippen klein. Een avond Rechtop in ’t Pannetje met de buren. De Paling Run over een paar weken. Een manuscript opsturen. Een gesprek waarvan je hoopt – en diep van binnen weet – dat het ergens toe leidt.
Want soms zijn die stippen veel groter. Zijn het dromen waarvan je voelt dat ze langzaam dichterbij komen. Niet van de ene op de andere dag, maar stap voor stap. Alsof je ze in de verte al kunt zien liggen.
Ik heb dat nodig. Niet alleen als motivatie, maar ook om mezelf op koers te houden. Want zonder doelen dwaal ik af. In negatieve gedachten. Oude herinneringen. Twijfels. Dan gaat mijn hoofd met me aan de haal.
Ik ben simpelweg gelukkiger wanneer ik ergens naartoe werk. Daarom verleg ik mijn doelen steeds opnieuw. Nieuwe uitdagingen. Nieuwe plannen. Nieuwe dromen. Er is echter een droom die al jaren hetzelfde blijft.
Een reis met mijn gezin. Niet zomaar een vakantie, maar iets waar we het tientallen jaren later nog steeds over hebben. Een herinnering waarvan je hoopt dat je kinderen later zeggen: ‘Weet je nog?’
Dat idee alleen al raakt me soms meer dan ik wil toegeven. Misschien klinkt het voor sommige mensen overdreven om zó naar iets toe te leven, maar voor mij werkt het juist andersom. Die droom maakt me scherper. Gedrevener. Creatiever. Alsof alles wat ik nu doe ineens ergens naartoe beweegt.
Het schrijven.
Het trainen.
Het bouwen aan verhalen.
Het najagen van kansen.
Omdat ik diep vanbinnen voel, ik ben onderweg.