Het ene moment ben je met je gezin een droomreis aan het plannen en het volgende sta je in de rij bij je beste vriend om hem te condoleren vanwege het verlies van zijn moeder. Het leven is een achtbaan en ik heb de route niet uitgezet.
’s Morgens hebben we het nog over hotels, zwembaden en de vraag of we nou wel of niet in Disney moeten verblijven. Gewoon dat heerlijke voorpretgeneuzel waar je als gezin volledig in kunt verdwijnen. Een beetje dromen over zon, palmbomen, attracties en het idee dat er ergens in de toekomst weer iets moois op je wacht.
’s Avonds sta ik in een rij. Met mensen die zachter praten dan normaal. Handen schudden. Koffiedrinken terwijl niemand eigenlijk zin heeft in koffie. Ik kijk naar mijn beste vriend en denk alleen maar: ‘kut, wat doet dit pijn.’
Tegelijkertijd denk ik terug aan al die lieve mensen die we veel te vroeg zijn kwijtgeraakt. Mensen van wie ik eigenlijk automatisch een beetje had verwacht dat ze er altijd zouden zijn. Omdat sommige mensen simpelweg zó warm en goed zijn, dat je hoofd ergens weigert te accepteren dat ook zij ineens kunnen verdwijnen.
Ook dit keer voelt het weer alsof juist de mooiste mensen als eerste worden weggehaald en ik snap echt wel dat het leven niet eerlijk verdeeld wordt. Dat heeft niemand mij ooit beloofd. Toch kijk ik soms om me heen en denk ik: bijzonder systeem hebben we hiervan gemaakt. Alsof er ergens iemand lukraak met pijltjes staat te gooien.
Jij blijft. Jij niet. Jij krijgt nog dertig jaar extra en jij moet nu afscheid nemen van iemand die eigenlijk nog helemaal niet gemist zou mogen worden. Misschien raakt juist daarom zo’n moment zoveel harder dan je verwacht. Omdat je ineens weer beseft hoe onlogisch het allemaal eigenlijk is. Oneerlijk, wellicht.
Morgen zitten we waarschijnlijk weer aan tafel om te praten over Florida, hotelkamers en of we toch niet beter dat ene zwembadresort kunnen boeken. En ergens is dat misschien ook precies wat het leven is.
Verdriet en voorpret. Afscheid nemen en vooruitkijken. Lachen om iets totaal onbenulligs terwijl er tegelijkertijd iemand kapot van verdriet op de bank zit.
Allemaal tegelijk.
Dit is hoe het leven is, komen en gaan.
En voor jezelf de betekenis zoeken aan de reden waarom iemand zo vroeg moest gaan.
liefde is loslaten, rouwen is liefde om de mens die jij lief hebt en verder doorgaan met de hedendaagse dingen,
zo is het leven💜