Er zijn van die dagen waarop je denkt: we doen dit dus echt nog steeds. De heilige communie is er zo één. Kleine kinderen in feestkleding, volwassenen met enveloppen en een zaal vol mensen die exact weten waar ze het vooral niet over gaan hebben.
Daar staan ze dan. Acht misschien negen jaar oud. In een jurk waar menig bruid licht nerveus van wordt of in een pak waar de gemiddelde kantoortijger zijn bonus voor zou inleveren. Klaar voor hun grote dag. En die kinderen? Die doen het uitstekend. Die denken gewoon: feest, cadeautjes en taart. Dat is ook precies hoe het zou moeten zijn.
De volwassenen maken het ingewikkeld. Want ergens weten we allemaal dat het verhaal dat hier wordt opgevoerd niet alleen uit wierook en wijwater bestaat. Er zit ook een hoofdstuk in dat we liever niet voorlezen. Of überhaupt niet meer openslaan.
Maar goed, daar hebben we het vandaag niet over. Vandaag zeggen we dingen als ‘wat zie je er prachtig uit’ en ‘geniet ervan’. Vandaag schuiven we aan, drinken we koffie en overhandigen we enveloppen alsof we een soort financiële bijdrage leveren aan iets waar we nog volledig achter staan.
Dat laatste is misschien nog wel het knapste van alles. Dat we dat kunnen. Dat we met z’n allen denken: dit voelt ergens een beetje gek, maar ach… het hoort er nu eenmaal bij. Net zoals zoveel dingen er ‘nu eenmaal bij horen’.
We hebben tenslotte net een paar jaar achter de rug waarin we massaal in de rij stonden voor een prikje, elkaar streng aankeken op anderhalve meter en ineens dachten dat we allemaal verstand hadden van virologie. En nu? Nu doen we alsof dat gewoon een gezellig intermezzo was. Iets met ‘bijzondere tijd’ en door.
Zelfde mechanisme. Andere setting. En als je daar iets van zegt – en dat doe ik met enige regelmaat – dan ben jij degene die het ‘ongezellig’ maakt. Terwijl we ondertussen wél zonder blikken of blozen blijven geloven in een alwetende man met een baard die alles ziet, alles weet en blijkbaar ook een voorkeur heeft voor oorlog, verkrachting en nog een berg ellende waar je u tegen zegt.
Schiet mij maar lek. Maar hé, geniet vooral van de dag. En van de enveloppen.