Hij is een muzikaal kind van de jaren ’00, een tijdperk dat volgens velen niet uitblinkt in kwaliteit. Toch vindt hij juist daar zijn weg naar de klassiekers uit de jaren ’60 en ’70. Gefascineerd door de magie van vier mensen die samen een liedje smeden, neemt niemand minder dan P.J.M. Bond – gewoon Paul voor intimi – ons mee naar zijn eerste muzikale herinneringen.
“Een muzikaal kind van de 00’s. Ja, misschien dat ik me daarom zo in de jaren ‘60 en ‘70 heb verdiept. Je hoort vaak dat kinderen zich afzetten tegen de muziek van hun ouders, maar bij mij was dat zeker niet het geval. Mijn vader draaide heel veel Beatles. Ik was daarom vanaf jonge leeftijd al volledig gefascineerd door The Fab Four.”
Die fascinatie gaat diep bij Paul. Rond zijn dertiende begon hij alles te lezen wat los en vast zat over het wereldberoemde viertal uit Liverpool. “Ik verslond columns en luisterde naar alles wat er te vinden was tot mijn achttiende.”
Abstracte klanken
Zijn eerste echte muzikale herinneringen gaan echter nog verder terug. Tot die tijd was muziek voor Paul iets abstracts; gewoon leuke klanken om naar te luisteren of op mee te zingen. “Ik weet nog goed dat ik voor het eerst The Joker van de Steve Miller Band hoorde. Dat was het moment dat ik dacht: ‘Wow, dit zijn dus mensen die dit maken.’ Ik hoorde voor het eerst heel bewust een zanger en een drummer als afzonderlijke elementen.”
Datzelfde gevoel kreeg hij bij Norwegian Wood van The Beatles. “Wacht eens even, dacht ik, dit zijn gewoon deze vier gasten die dit samen hebben gemaakt. Dat zijn van die momenten dat het kwartje voor het eerst echt valt.”
De Zangertjes van Volendam
Zelf muziek maken begint voor Paul op de piano vanaf zijn zevende, maar zijn belangrijkste basis ligt bij de wortels van de Volendammer muziektraditie. “Mijn belangrijkste inspiratiebron voor mij is altijd het koor geweest, De Zangertjes van Volendam. Daar ben ik op zevenjarige leeftijd begonnen en daar ben ik op mijn twintigste ongeveer weggegaan. Het was een belangrijke broedplaats voor mij. Ik heb er leren zingen en kwam met heel veel mooie muzikanten en mensen in Volendam in aanraking.”
“De piano is vanaf mijn zevende dus al onderdeel van mijn muzikale leven. Ik begon met een beetje blues en later speelde ik ook klassieke muziek. Omdat ik veel blues speelde, ging ik meer naar ‘New Orleans-dingen’ luisteren en daardoor ook meer New Orleans dingen kopen. Long Hair, Dr. John. Daarna kwam James Taylor en alles van The Beatles, uiteraard. Maar ook nieuwe dingen. Big Thief, Iron & Wine. Alles op vinyl. Ik ben echt een vinyl-fan. Het blijft voor mij de mooiste manier om naar muziek te luisteren.”
Resoneren
Waarom Paul uiteindelijk kiest voor de Amerikaanse folk en niet voor pakweg rock? “Ik denk dat er bepaalde dingen van nature resoneren bij iemand. Voor mij is muziek het doel aan zich en niet een middel om iets anders te bereiken. Je wilt een soort van diezelfde emotie in je eigen liedjes proberen te leggen en hopen dat dat dan weer bij andere mensen resoneert. Kijk, ik zou heel ongeloofwaardig metal maken, want dat resoneert niet per se bij mij. Je kunt ook bijvoorbeeld Elliot Smith geen garagepunk laten maken. Dat klopt gewoon niet.”
Producer en Bandleider
Vandaag de dag is de muziek voor Paul een beroepsmatige aangelegenheid. Waar hij eerder zijn sporen verdient bij bands als Dandelion en als sessiemuzikant bij Alasca, is hij nu bezig met eigen muziek, maar ook vast bandlid bij Her Majesty. “En daarmee spelen we theatertours door het hele land en dan doen we er in een stuk of vijftig per jaar. We spelen van Groningen tot Vlissingen en van Heerlen tot Leeuwarden.”
Behalve deze drukke werkzaamheden heeft Paul ook nog ergens tijd weten te maken om een nieuw project van de grond te tillen en een eigen plaat te maken die binnenkort uitkomt. “Ik ben natuurlijk vooral muzikant onder mijn eigen naam, maar dat is niet iets waar ik nou constant van kan leven. Dus daarnaast ben ik sessiemuzikant en ben ik onlangs gevraagd door het label Excelsior om een project te starten rondom The Cats, genaamd Sure He’s A Cat. Het idee daarvan is dat we eigenlijk die nummers opnieuw arrangeren op een iets soberdere manier. Dus al die strijkers weg en alle galm. Want juist daarmee laten we zien hoe goed die liedjes zijn an sich.”
Muziek door de jaren heen
Jaren ‘90
“Geboren in ’92, dus opgegroeid met de radiohits van de Backstreet Boys en The Spice Girls. Je krijgt dat dan toch mee of je het wil of niet, haha!”
Jaren ‘00
“De jaren van de Volendamse band Vast Countenance en hun plaat As We Please. Regionaal zó belangrijk dat hij dacht dat iedereen ernaar luisterde. En natuurlijk de totale obsessie met The Beatles.
Jaren ‘10
“Het decennium van de indie en folk: The Shins, Fleet Foxes en Band of Horses. De liefde voor de samenzang, veel akkoordjes en ‘rare’ geluiden”
Jaren ‘20
“Tegenwoordig luister ik naar Big Thief en Bonnie ‘Prince’ Billy. Maar de hoofdfocus heeft de afgelopen tijd uiteraard gelegen op het ontleden van The Cats. Onze tour (Sure He’s A Cat) is gisteren van start gegaan en alles hierover is te lezen via https://www.theater.nl/sure-hes-a-cat-tribute-to-the-cats.