Ken je dat gevoel? Dat je gewoon helemaal gehypnotiseerd wordt door hetgeen je ziet en hoort. Dat je genageld aan de bank vastzit terwijl de emoties je overvallen en deze zich een uitweg banen via de tranen die over je wangen rollen.
Ik heb het de laatste tijd steeds vaker. Geen idee of het nou komt doordat ik ouder word, misschien sowieso wel emotioneel geladen ben of omdat sommige dingen gewoon echt raken.
Vroeger had ik dat vooral bij films en series. Ik weet nog dat bij The O.C., After Life en nu ook bij het fenomenale Shrinking (Apple TV) de tranen regelmatig over mijn wangen bungelden. Een blik. Een stilte. Een muziekstuk onder een scène dat precies op het juiste moment binnenkomt. Klaar. Ik lag eruit.
Tegenwoordig gebeurt dat minder bij series. Misschien omdat het aanbod anders is. Misschien omdat mijn concentratiespanne inmiddels zo is dat ik tijdens een emotionele scène ineens denk: ‘zal ik toch even kijken hoe het staat bij FC Volendam?’ Het leven zelf leidt soms ook nogal af.
Wat me nu raakt is muziek. En interviews. Podcasts waarin iemand niet alleen vragen stelt, maar echt luistert. Zo zit ik laatst te luisteren naar Billy Corgan in zijn podcast The Magnificent Others. Hij interviewt daarin Tom Morello, de legendarische gitarist van onder anderen Rage Against the Machine en Audioslave.
Twee muzikanten die praten over creativiteit, twijfel, de jaren ‘90 en over wat muziek met je kan doen. Geen groot theater. Geen schreeuwerigheid. Gewoon twee mensen die elkaar proberen te begrijpen.
Na dat gesprek – of eigenlijk al tijdens – klik ik door naar YouTube. Nog wat live-opnames. Nog wat solo’s. En dan komt dat ene filmpje voorbij. Een podium vol gitaristen. Meerdere gitaren. Een iconisch thema dat laag voor laag wordt opgebouwd tot iets groots, iets rauws, iets bijna ceremonieels. Puur vakmanschap, intensiteit en volledige overgave.
En daar zit ik dan. Genageld aan de grond, terwijl de emoties me overvallen en deze zich een uitweg banen via de tranen die over mijn wangen rollen. Geen idee wat het is.
Of het nou de kracht van zoveel gitaren samen is. De energie tussen die muzikanten. Misschien laat ik dingen meer binnen. Misschien ben ik eindelijk minder bezig met sterk zijn en meer met voelen.
Wat ik wel weet is dit: als muziek je zo kan raken dat je even alles vergeet – je planning, je zorgen, je rol als vader, schrijver, mens – dan is dat geen zwakte. Dan is dat een cadeau. Het raakt me tot in het diepste van mijn ziel en daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn.
En ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Dus zeg eens eerlijk. Wat nagelt jullie nog aan de grond?
Fantastisch Jan, jou geschreven stukken raken mij, dankjewel, jou stukken zijn even n moment van cooling down voor mij
Daar ben ik blij om!
prachtig verhaal weer Jan , emoties bij muziek heb ik al een tijdje dat weet je , tegenwoordig kan ik genieten van de engelse voice , waar Tom Jones o.a in de jury zit , en soms wordt hij gevraagd en uitgedaagd om een nummer te zingen en dan de reactie van het publiek . op dat soort momenten zitten er ook hollanders op mijn wangen
o.a als de zoon van donnie lonogan auditie doet en Tom met hem een nummer doet dat zijn vader schreef voor Tom Jones skitterend , maar deze Gitaarsessie van je youtube filmpje heb ik twe keer beluisterd niet normaal
THANKS
Dank voor de mooie woorden!