Zorg van goud

We brengen onze vader naar het verzorgingstehuis. Dat is de opdracht. Eenmaal binnen vallen een paar dingen meteen op. Het leven is oneerlijk. Alzheimer is een k*tziekte. En de zorgmedewerkers lijken rechtstreeks uit de hemel te zijn komen vallen.

Mijn broer en ik staan de auto uit te laden. Tassen, jassen, een doos waarvan niemand meer weet wat erin zit. Dan komt er een vrouw naar ons toe. Ze loopt achter een rollator en kijkt ons hoopvol aan. ‘Zijn jullie van de kattenbak?’ vraagt ze. ‘Ik heb zo’n grote kattenbak besteld.’

We kijken elkaar aan. Glimlach. Dit spel kennen we inmiddels. Meepraten is het devies. ‘We moeten eerst nog even wat spullen naar boven brengen, mevrouw’ zeggen we. ‘Daarna komen we bij u terug voor de kattenbak.’ Ze knikt tevreden. Voor nu is het goed.

Binnen neemt onze vader direct plaats op zijn praatstoel. Alsof hij nooit anders heeft gedaan. De zorgmedewerkers worden overspoeld met verhalen. Op repeat. Verhalen die wij al honderd keer hebben gehoord en waarvan we weten dat ze niet kloppen.

Maar dat maakt hier niet uit. Niemand corrigeert hem. Niemand zegt ‘dat heb je al verteld’. Er wordt geluisterd. Gewoon echt geluisterd. En ze laten hem in zijn waarde. Laten hem voelen dat hij gewoon mens is.

Ik ben eerlijk: ik heb van oudsher geen geweldige band met mijn vader. Dat is zoals het is. Maar deze ziekte gun je niemand. Zelfs je ergste vijand niet. Alzheimer sloopt alles. Herinneringen, trots, zelfstandigheid.

Wat hier het verschil maakt, zijn de mensen die werken in de zorg. Je ziet het niet of iemand hier komt om te werken of om vrijwillig te helpen. Ze zijn rustig. Ze maken grapjes. Ze weten wanneer ze meegaan en wanneer ze even stil zijn. Ze vangen bewoners op, maar ook families. Zonder drama. Zonder opsmuk.

Zij maken het verschil op momenten waarop woorden tekortschieten. Door er te zijn. Door mee te praten. Door te blijven zorgen. En dat is van onschatbare waarde.