Ik zie een filmpje van een oudere dame. Haar man is overleden. Een verslaggever vraagt haar terug te kijken op haar leven en het mooiste moment eruit te pikken. Ze hoeft niet lang na te denken.
Ze vertelt over een vakantie in Schotland. Over een klif. Over haar man, een oud-rocker, naast haar. Samen kijken ze uit over een meer. Wind in hun haren. Geen haast. Geen agenda. Alleen dat moment. Dat is wat blijft. Hun laatste moment echt samen, voordat het leven anders wordt.
Dan vraagt de verslaggever welk advies ze jongere generaties wil meegeven.
‘Stel niets uit tot morgen wat je vandaag ook kunt doen.’
Het klinkt eenvoudig, maar het snijdt dwars door alles heen. Want we schuiven onze verlangens vooruit alsof morgen een garantie is. We hebben het druk. Het kost geld. Werk gaat voor. Er is altijd wel een reden waarom het nu even niet uitkomt.
Ik merk van dichtbij hoe gevaarlijk dat denken is. Mijn vader vertelt al jaren, inmiddels op repeat, vol trots over de lange reizen die hij heeft gemaakt met ‘ome Jaap’. Rondreizen door India, de piramides bezichtigen Egypte of raften in Afrika. Avonturen waar zijn ogen nog altijd van gaan glimmen. En hij zegt dat hij zo graag nog eens naar Lourdes wil. Hij liever dan ik, maar dat terzijde.
Alleen krijgt de Alzheimer steeds meer grip. Zijn herinneringen vervagen langzaam, alsof iemand het licht dimt in een kamer waar ooit alles helder is. Een nieuwe reis maken, is eigenlijk geen optie meer. Of misschien wel, maar dan is hij het morgen weer vergeten.
Wat blijft zijn herinneringen. Een prachtig positief saldo op je rekening en een agenda die zich alleen nog vult met drie keer per dag eten, af en toe visite van je familie, dagbesteding en tv kijken.
Misschien moeten we daarom stoppen met wachten op het perfecte moment. Moeten we onze laatste centen, nadat de Bende van Jetten haar deel heeft genomen, investeren in ervaringen. In samen. In het nu.
Want uiteindelijk draait het daar om. Niet om wat we ooit nog van plan zijn, maar om wat we vandaag doen.
Prachtig