Ik rij laatst Purmerend in. Gewoon een doordeweekse dag. Niets bijzonders. Tot er een vrachtwagen de bocht om komt rijden met in koeienletters op de zijkant: Jan Koning. Heel even voelt het alsof de stad speciaal voor mij een welkomstcomité heeft geregeld. En geloof me, als je jezelf in hoofdletters tegemoet ziet rijden, dan voel je je best welkom.
En laten we eerlijk zijn, dat is toch eigenlijk wat we allemaal willen. Jezelf welkom voelen. Dat je ergens binnenloopt en je schouders vanzelf twee centimeter zakken. Dat je niet het gevoel hebt dat je auditie doet voor een rol, maar dat je gewoon jezelf kunt zijn.
Of het nou je eerste werkdag is. Of die eerste zondag bij je nieuwbakken schoonfamilie waar je schoonvader je direct van onder naar boven scant om te kijken met wat voor kopstuk zijn dochter nu weer aan is komen waaien.
Het verschil tussen dichtklappen en opbloeien zit in één ding: voel ik me hier welkom?
Dan hoef je niet ineens de leukste van de tafel te zijn. Of overdreven geïnteresseerd te knikken terwijl je halverwege al bent afgehaakt. Of jezelf drie tinten enthousiaster voor te doen dan je eigenlijk bent.
Als je je welkom voelt, hoef je geen toneelstuk op te voeren. Dan hoef je niet harder te lachen dan de rest of jezelf kleiner te maken om maar niet op te vallen.
Dan mag je gewoon zitten. Luisteren. Iets zeggen als je iets te zeggen hebt.
En juist dan gebeurt het. Dan komt de beste versie van jezelf boven drijven. Niet de gladgestreken auditieversie, maar de versie die nergens op hoeft te solliciteren.
Maar welkom zijn is geen eenrichtingsverkeer.
Welkom zijn is geen VIP-arrangement waarbij je alleen maar achterover hoeft te leunen terwijl anderen het glas voor je bijvullen.
Als een land, een bedrijf of een familie ruimte voor je maakt, dan hoort daar ook iets tegenover te staan. Niet groots en meeslepend. Gewoon de basis. Dat je probeert mee te doen. Dat je nieuwsgierig bent naar hoe dingen hier werken in plaats van meteen te roepen dat het anders moet.
Vrijheid is hier geen all-inclusive bandje om je pols. Het is meer een sleutelbos. Je krijgt de sleutels, maar je moet zelf leren welke deur waarvoor is. En soms moet je ook gewoon even helpen sjouwen.
Niemand verwacht perfectie. Niemand verwacht dat je meteen meedraait als een Zwitsers uurwerk. Maar wel dat je bereid bent je mouwen op te stropen in plaats van je hand op te houden. Daarbij doen inzet, respect en dankbaarheid wonderen.
En precies daar wringt het…
De waarheid verpakt in mooie woorden…..dat is kunst!💕
Dank je wel! Waardeer ik ontzettend!