Het spijt me. Oprecht…

Op wereldniveau doen we er weinig toe. Het spel is al lang verziekt door corrupte politici en mensen met macht en wij laten ons helaas te vaak uit elkaar spelen. Precies daarom ligt onze kracht dichtbij. In onze eigen buurt, bij onze eigen mensen. Daar kunnen we wél een wereld van verschil maken.

Ik geloof namelijk dat we hier niet zijn om elkaar te slim af te zijn. Niet om te winnen. Niet om harder te roepen dan de rest. We zijn hier om elkaar te helpen. En ja, er is genoeg in deze wereld. Genoeg eten, genoeg geld, genoeg aandacht, genoeg ruimte en genoeg tijd.

Alleen niet als we die verspillen aan schreeuwen, oordelen en scoren op social media. Dat is het makkelijke werk. Meelullen. Meeverontwaardigd zijn. Precies zeggen wat iedereen wil horen. Even applaus, even gelijk. Maar wat écht telt, gebeurt buiten beeld. In de dingen die niemand ziet en waar niemand voor klapt.

Even samen een loopje maken. Een klein presentje zonder reden. Een arm om de schouder. Een handreiking als iemand het even niet redt. Het zijn geen grote daden, maar ze werken lang door. Niet vandaag misschien, maar wel morgen.

Iemand neerhalen is simpel. Kost weinig moeite. Maar iemand opvangen, zonder oordeel en zonder oplossing, vraagt iets van je. Tijd. Aandacht. Aanwezig zijn. En precies dát maakt impact.

Ik leef al jaren volgens het motto dat je geen spijt moet hebben van de dingen die je doet, maar van de dingen die je niet hebt gedaan. Toch is er één ding waar ik spijt van heb.

Dat ik in mijn jonge jaren ook heb meegedaan. Met meelopen. Met pesten. Om erbij te horen. Om een plekje op die apenrots te bemachtigen. Ik heb het eerder benoemd, onder andere in mijn schelmenroman Zijwind, maar ook hier zeg ik het opnieuw tegen iedereen die het aangaat. Het spijt me. Oprecht.

Misschien zie ik het daarom nu zo scherp. Omdat ik weet dat kinderen niet onthouden wat je zegt, maar wat je doet. Hoe je met anderen omgaat. Wie je optilt als niemand kijkt. Als we ze iets willen meegeven, dan is het dit: geef het goede voorbeeld. Niet met woorden, maar met daden. Gewoon, in je eigen omgeving.

En misschien is dat niet alles, maar het is wél genoeg.