Ken je dat gevoel dat je ergens aankomt zonder er ooit te zijn geweest? Alsof je lijf wel heeft gereden, maar je hoofd ondertussen ergens tussen Spotify en het bestaan is blijven hangen. Welkom in het leven. Stap in, gordel om en vooral niet te goed opletten.
Ik had het laatst weer. Zo’n autorit waarvan je achteraf denkt: hé, we zijn er al? Geen flauw idee welke afslag ik nam, hoeveel rotondes ik heb genegeerd of welk nummer van de radio me diep had moeten raken.
Ik parkeerde de auto alsof Elon Musk me persoonlijk had gebeld: ‘Doe rustig, hij rijdt zelf.’ Alleen… het was geen Tesla. Het was gewoon ik. Afwezig. Volledig uitgelogd uit mijn eigen leven.
Dat schijnt normaal te zijn. Automatisme. Spiergeheugen. Je brein op energiebesparingsstand. Maar het rare is: zo voelt het leven soms ook. Zeker als je (jonge) ouder bent.
Dagen, weken, jaren vliegen voorbij terwijl je druk bent met broodtrommels, verloren gymschoenen en gesprekken over waarom je nu echt geen ijsje kunt eten. Voor je het weet zijn ze zeventien en vraag je je af wanneer dat allemaal gebeurd is. Spoiler: terwijl jij even niet keek.
In mijn geval helpt het ook niet dat ik door een boemetje in het verleden gezegend ben met een geheugen als een vergiet. Dingen verdwijnen sneller dan sokken in de wasmachine. Gelukkig heb ik foto’s. Duizenden.
Van vieze snoeten, Disneyprinsessen, voetbalwedstrijden en momenten waarvan ik zeker weet dat ze mooi waren, ook al kan ik ze me niet meer herinneren zonder visuele ondersteuning.
En ergens is dat prachtig. Bewijs dat het gebeurd is. Dat ik erbij was. Min of meer. Maar soms denk ik: misschien moeten we wat vaker figuurlijk op de rem trappen. Even stoppen. Kijken. Ruiken. Denken: dit dus. Een mentale foto maken, zonder filter, zonder opslag in de cloud. Gewoon even echt in het moment zijn.
Maar ja. Dat vraagt aandacht. En rust. En dat is natuurlijk allemaal veel lastiger dan gewoon je iPhone pakken, klikken en weer door. Want eerlijk is eerlijk: leven is leuk, maar documenteren voelt een stuk veiliger.
En mocht je dit allemaal gemist hebben: geen zorgen. Er is vast wel een foto van.
Zo vroeg al dit geluteroudst aha