De onzichtbare dirigent en de spaghetti-chaos

Tijdens het hardlopen zie ik een enorme zwerm spreeuwen landen op het pad in de Purmer. Tussen twee weilanden in. Verkeerde afslag? Misschien. Afijn, ik kom dus net aangelopen. Rood shirt en een dito hoofd – in de natuur vaak synoniem voor gevaar.

Ik zie de kleine pootjes van de honderden vogels dan ook vrijwel direct nadat ze de grond hebben geraakt, het hemelse voor het aardse verruilen. Alsof een onzichtbare dirigent het stokje omhoog wijst, kiest de zwerm als één vloeiend geheel weer het luchtruim. Niemand blijft achter. Machtig mooi…

Het maakt me ook een tikkeltje jaloers. Want wat zou ik – als zelfbenoemd leider van de zwerm – thuis graag over de gave beschikken om de hele boel eens tegelijk aan de spaghetti te krijgen. Zonder dat er nog eentje boven aan het gamen is, de ander de haren van de poppen vlecht (voor de vijftiende keer) en de kleinste vindt dat rondjes rennen om de tafel veel leuker is dan op een stoel zitten.

Of – praise the lord – dat ze eens op een fatsoenlijk tijdstip naar bed zouden gaan. Gewoon swoosh met dat stokje, die kleine luikjes dicht en ze zowaar in hun eigen bed tillen waar ze de hele nacht doorslapen. Om vervolgens rond een uur of 7:30 (en niet 5:15!) stralend wakker te worden. Zodat ik met moeder spreeuw eens kan kijken of uitbreiding van het nest nog tot de opties behoort.

Na de vasectomie halverwege 2024 is het daar niet meer van gekomen. Geintje natuurlijk; de vogel fladdert heel af en toe nog wel, maar het broeden laat ik aan anderen over. Ik heb de touwtjes nu al niet meer in handen, laat staan dat er nog een klein ‘spreeuwtje’ bij zou komen.

Ik blijf dus nog maar even doordraven; in m’n eentje, in m’n rode shirt en met de wetenschap dat ik morgenochtend om 5:15 uur waarschijnlijk weer als eerste uit het nest word gekieperd.