Je spreekt een wildvreemde aan, maakt een flauwe opmerking en voor je het weet zit je midden in een gesprek dat nergens over hóéft te gaan. In het buitenland de normaalste zaak van de wereld, maar in Nederland reden genoeg voor lichte paniek.
‘Are these seats taken’, vraag ik beleefd aan de man en vrouw aan het tafeltje. Ze geven aan dat de stoelen vrij zijn om plaats te nemen. Zo geschiedde.
Als een serveerster drankjes komt brengen bij het stel in kwestie (een Amerikaanse vrouw en Canadese man, zo zal later blijken), straalt ze allesbehalve vrolijkheid uit.
Ik maak een grapje over het feit dat ze ‘normaal gesproken toch echt het zonnetje in huis is’. Als de Amerikaanse heeft opgehelderd dat ik toch echt sarcastisch ben, begint ze te lachen en ontstaat er een spontaan gesprek.
Over Amerika en Nederland. Over verschillen en overeenkomsten. Over hoe we leven, hoe we denken dat de ander leeft en waarom dat meestal niet helemaal klopt. Over thuis, over van alles en nog wat. Niks zwaars, niks groots. Gewoon een geweldig gesprek.
Na een minuut of dertig staan we op en gaan we weer ieder onze eigen weg en toch blijft dat gevoel hangen. Dat gevoel dat ik nog ken van jaren terug in Australië. Dat je na je werk in de bus stapte en naast een wildvreemde ging zitten.
En dat dan – na het gebruikelijke ‘g’day, sir. How was your day?’ – een geweldig gesprek op gang kwam waar geen eind aan leek te komen. En als de bus dan uiteindelijk de plek van bestemming bereikte, vond je het doodzonde om uit te stappen. Ik mis het…
Hier in Nederland werkt dat namelijk anders. Als ik hier een onbekende gedag zeg, lijkt het negen van de tien keer alsof iemand water ziet branden. Sterker nog, tijdens het rondje hardlopen afgelopen weekend was de score nul uit twaalf als het ging om een hallo terug.
Vraag je hoe het met iemand gaat, dan zie je helemaal blinde paniek in de ogen verschijnen of op z’n minst een blik die zegt: ben jij wel helemaal goed snik? Dat er wellicht iets moois uit deze woorden kan ontstaan, is niet im frage.
Ik vraag me dan echt oprecht af: waar is het mis gegaan? Wanneer zijn we gestopt met gewoon oprecht geïnteresseerd zijn in elkaar en elkaar netjes begroeten in het voorbij gaan? En wat ik mezelf nog veel meer afvraag is: zal het ooit nog terugkomen?
Wie het weet, mag het zeggen…
Mooi geschreven jan