Aangevallen door een Japanse wc

Mijn toenmalige vriendin en ik gingen voor het eerst samen op vakantie. Net samen dus alles was nog nieuw en spannend. Je probeert jezelf toch een beetje netjes te gedragen. Beleefd. Normaal. Geen rare trekjes laten zien. Dat werk.

In het vliegtuig lees ik altijd graag. Boeken tijdschriften maakt me niet uit zolang er maar woorden in staan. En gezien mijn voorliefde voor de humor van Jeremy Clarkson besloot ik een van zijn boeken te lezen met daarin gebundelde columns uit The London Times. Uit de tijd dat hij nog niet gecanceld was. Mooie tijden zeg maar.

So far so good. Tot ik aankwam bij een column met de veelzeggende titel: I Was Assaulted By A Japanese Loo. Vanaf dat moment ging het mis. Volledig mis.

Ik begon te lachen. Eerst zachtjes. Toen harder. En vervolgens zo hard dat het niet meer te stoppen was. Tranen rolden over mijn wangen, mijn buik deed pijn en ik kreeg geen lucht meer. Het hele vliegtuig kon ervan meegenieten. Stoelen trilden, mensen keken om stewardessen maakten zich zorgen. Ik kon simpelweg niet stoppen.

En laten we eerlijk zijn: er is weinig mooier op de wereld dan zó lachen. Ongecontroleerd schaamteloos alles los. Dat gun je iedereen. En precies daarom heb ik een gedeelte van die column voor jullie vertaald. Omdat ik jullie die tranen in de ogen ook gun. Ik hoop dat jullie er ook zo smakelijk om kunnen schateren.

Aangevallen door een Japanse WC

“Er is één aspect van het Japanse leven dat noch lijkt op wat wij in Groot-Brittannië hebben noch iets is waar we jaloers op zouden moeten zijn: naar de wc gaan.

Omdat ik zo snel mogelijk weg wilde, draaide ik me om en ontdekte tot mijn afschuw dat het wc-papier was vervangen door iets wat alleen maar kan worden omschreven als het dashboard van de Starship Enterprise. En alles was in het Japans.

De eerste knop die ik met een trillende vinger indrukte maakte de bril warmer. Toen ik besefte dat ik zou worden gegaard als ik niet snel handelde, drukte ik op een andere knop die een straal vloeibare stikstof omhoogschoot mijn achterste in. Haastig en met veel pijn draaide ik aan een hoopvol ogende knop die de fontein simpelweg omleidde naar mijn scrotum.

In totale paniek schoof ik een schuifregelaar helemaal naar beneden en kreeg onmiddellijk een vrij goed beeld van hoe het zou zijn om jezelf per ongeluk te spietsen aan een brandstofstaaf uit een kerncentrale. Ik zat nu echt diep in de problemen.

En toen kwam de volgende vraag bij me op. Waarom is het in vredesnaam nodig om richtingscontrole te hebben voor een fontein van vuur en ijs? Ik kan me voorstellen dat een dame zo’n functie nodig heeft en er misschien zelfs van geniet. Maar voor heren is het simpelweg pijnlijk.

En dan is er nog het probleem van het doorspoelen. De eerste knop die ik indrukte, vulde het hokje met karaoke-muziek. De tweede zette een kraan in de hoek aan. Pas toen ik in het submenu van het achtste kwadrant belandde, werd ik getrakteerd op het geluid van wegstromend water.

Helaas bleek het slechts een opname van een spoelbeurt die werd afgespeeld via het luidsprekersysteem van de wc. Mis ik hier iets? Ik kan geen enkele reden bedenken waarom iemand mensen in aangrenzende hokjes zou willen laten geloven dat hij doorspoelt terwijl dat in werkelijkheid niet gebeurt.

Uiteindelijk boog ik voorover om te kijken of er misschien nog een ouderwetse hendel was en op de een of andere manier zorgde ik er daarbij voor dat er een waterstraal mijn kruis in spoot. Waardoor ik uiteindelijk het hokje verliet alsof ik vergeten was bij het plassen mijn broek naar beneden te doen. Iedereen in het restaurant lachte om mijn ellende. En ik, ik voelde me opvallend thuis.”