Zoals ik ooit al mijmerde in een blog over ‘vroegah’, stuurt mijn moedertje me als jochie van een jaar of drie, vier gewoon de straat op. Op mijn fiets. Waarschijnlijk zelfs nog met zijwieltjes. Gewapend met een portemonnee en een boodschappenlijstje moet ik naar de slager.
De vraag is alleen of mijn moeder hetzelfde had gedaan als ik een meisje was geweest.
Want inmiddels ben ik zelf vader en heb ik drie kinderen. Een zoon en twee dochters. Hoewel ik van alle drie uiteraard evenveel hou, moet ik toch constateren dat er ergens in mijn hoofd verschillende gebruiksaanwijzingen liggen.
Wanneer mijn zoon morgen tegen me zegt dat hij een jaar de wereld rondgaat, geef ik hem een dikke knuffel, druk ik hem wat zakgeld in zijn handen en wens ik hem veel succes. ‘Stuur af en toe effe een appie, gozer.’
Wanneer ik echter hoor dat mijn dochter drie dagen met school op kamp gaat, krijg ik spontaan een brok in mijn keel. Drie dagen! Mijn meisje! Alleen!
Mijn zoon kan tegen die tijd ergens met alleen een rugzak door Colombia wandelen en daarvan denk ik: die redt zich wel. Mijn dochter bevindt zich met haar hele school op 117 kilometer van Volendam en ik overweeg ongemerkt alvast de snelste route naar het kampterrein in Google Maps te zetten.
Hetzelfde gebeurt wanneer ze vallen. Mijn zoon ligt op straat, kijkt beteuterd naar zijn knie en mijn eerste reactie is: ‘Gaat wel weer over voordat je een meisje bent.’
Valt mijn dochter? Dan verander ik in een menselijke knuffelbeer. Knuffel. Kus op haar hoofd. Knie inspecteren. Nog een knuffel. Eventueel de traumahelikopter bellen.
Het zijn allebei mijn kinderen – denk ik tenminste – maar toch is het anders. De band tussen een vader en zijn dochter heeft kennelijk een ander knopje. Bij mijn zoon wil ik vooral dat hij zelfstandig wordt, de wereld ontdekt, op zijn bek gaat, weer opstaat en zijn eigen problemen oplost. Bij mijn dochters wil ik dat ook. Absoluut.
Als papa maar mee mag.
PS. Van een dierbare vriendin heb ik vernomen dat het bij moeders en dochters overigens precies hetzelfde is.