Mensen denken dat een goede relatie draait om communiceren, elkaar ruimte geven, compromissen sluiten en af en toe samen iets leuks doen. Allemaal onzin. Je moet gewoon zorgen dat je buitenshuis iemand vindt die nóg meer op je partner lijkt dan je partner zelf.
Zo heb ik mijn hardloopmaat. Ik noem hem voor het gemak even Peter. Pietje-precies, alles willen regelen, overal iets van vinden en zich druk kunnen maken over dingen waarvan jij niet eens wist dat je je er druk over kón maken. Peter is zeg maar mijn vrouw, maar dan 2.0. Dat is echt een enorme prestatie.
Wanneer ik met Peter op stap ga, weet ik in ieder geval zeker dat ik vijftig tinten grijzer thuiskom dan hoe ik het huis heb verlaten. Het probleem is namelijk dat ik tijdens het trainen niet kan vluchten.
Thuis kan ik nog naar boven lopen, heeeeeel lang op het kleine kamertje blijven zitten of mezelf volledig verliezen in een televisieserie. Tijdens het hardlopen is er geen vluchtroute. Tijdens een duurloop van twee uur zit je aan elkaar vast. Samen uit, samen thuis. Pure relatietherapie.
Eigenlijk zouden relatietherapeuten geen stellen meer samen op de bank moeten zetten. Ze moeten iedere partner afzonderlijk koppelen aan iemand die qua karakter een exacte kopie van de ander is, maar dan net even erger. Een wandelmaatje, collega, tennispartner of hardloopmaat. Minimaal drie uur per week blootstelling.
Na een week kom je thuis, begint je vrouw zich ergens druk over te maken en denk je alleen nog: Ach, wat schattig. Ineens verandert je partner van een ongeleid projectiel in een oase van rust.
Het geheim van een goede relatie is dus helemaal niet dat je moet werken aan je relatie. Je moet gewoon zorgen dat je een Peter vindt. Iemand die je een paar uur per week dusdanig tot waanzin drijft dat je iedere keer dolgelukkig bent wanneer je weer thuiskomt.