‘Ik heb van ieder decennium wel iets opgepikt’

Hij zag het levenslicht in de jaren ’70, maar zijn échte actieve herinneringen – ja, hij heeft ze nog wel – aan muziek dateren van halverwege de jaren ’80. Gevoed door de platenkast van zijn vader wordt Carlo Keijzer muziek met de paplepel ingegoten. Hij neemt ons dit keer mee op een muzikale reis door de tijd.

“Wat er vroeger zoals voorbijkwam in huize Keijzer?”, begint Carlo aan de grote tafel in huisje Weltevree. “Onder andere muziek van The Eagles, maar ook Paul Siebel, Fleetwood Mac, Dire Straits, Steve Miller, Pink Floyd. dat soort namen. Mijn vader was daar gek van en die was de baas over de pickup.”

Mark Knopfler

‘We hadden eerst een stereotoren met pickup en later al snel een cd-speler toen die uitkwam rond ‘84/’85. Dat was toen wel echt een dingetje en ik kan het mezelf nog heel goed herinneren. Een cd’tje was toen nog 45 gulden ofzo. Een godsvermogen in die tijd. Het is dan ook niet zo dat er elke dag een nieuw album werd gekocht, maar toch zeker wel eens per week.”

“Een van de albums die me nog heel goed bijstaat, is Brother In Arms van Dire Straits. Met die blauwe cover. Dat waren in die tijd – en helemaal toen het nog platen waren – echte kunstwerken. Het maakte echt indruk en het heeft zeker invloed gehad op wat ik later ben gaan doen. Namelijk gitaarspelen.”

Dit met als doel om uiteraard net zo goed te worden als Mark Knopler (Dire Straits) zelf, maar zegt Carlo heel bescheiden. “Ik mag niet eens in zijn schaduw staan. Ben eigenlijk vrij laat begonnen met gitaarspelen. Pas op mijn dertiende of veertiende of zo. Heb dat ding op meerdere keren in de kast of ergens in een hoek geflikkerd, maar uiteindelijk toch doorgezet en goed leren spelen.”

November Rain

Zo goed dat hij in de jaren ’90 in zijn eerste bandje de gitaar voor zijn rekening neemt. De jaren ’90 waarin bands als Guns n’ Roses en Genesis voor Carlo centraal staan. “Guns N’ Roses kwam volgens mijn zelfs iets daarvoor al met Appetite For Destruction en later de Use Your Illusion albums. Daar was ik enorm fan van en het maakte echt indruk. Het is niet zo dat ik meteen zelf die muziek ging maken, maar Sweet Child O’ Mine en November Rain wilde iedere gitartist natuurlijk onder de knie krijgen.”

De eerste band waar Carlo aan refereert, is Feedback. “Daar heb ik van 1992 tot 1997 ingezeten met Harry Mühuren, Kees ‘Huug’, Sharon ‘Prop’ en Gerard Vlak. We hebben in elke kroeg in Volendam wel minimaal twee keer gespeeld, maar ons eerste optreden was in Sjakie’s Café, toen nog bij Sjaak zelf. Het meest memorabele? Ik denk in de Wir War op zondag voor een kolkende menigte. Nou zat de Wir War in die tijd op zondag altijd vol, dus ik weet niet of dat nou per se aan ons lag, haha!”

Feestband

Na vijf jaar Feedback stapt Carlo over naar de Gat In De Markt Band. Een twaalfkoppige band die werkelijk alles kunnen spelen. “Ik denk dat ik in die tijd ook op mijn best was. Inmiddels ben ik er volgens mijn bandgenoten (Kevin Koning en Jaap Jonk, red.) van  mijn huidige band J-Nius alleen nog maar bij voor het plaatje, haha! Muziek maken blijft gewoon iets magisch en ik heb van ieder decennium meegenomen. De platenkast van mijn vader, maar ook de setlists van de Gat In De Markt Band die Bep Dekker altijd samenstelde. Hij kwam met de gekste dingen op de proppen, maar we speelden het. En het was geweldig.”

J-Nius is al genoemd. Wederom een grote band (10-koppig) was Carlo al jaren onderdeel van is. De band die hij ook samen met zijn goede vriend Jaap Jonk oprichtte. “Ik hou van grote bands. Op dit gebied gaat des te meer zielen, des te meer vreugd voor mij echt op. De repetitie-avonden zijn echt heilig. We doen overigens altijd heel rustig aan, hoor. Een wijntje erbij, soms twee, maar meer niet.”

Stringetjes

Dat de rest van het huisgezin een lach niet kan onderdrukken na deze woorden spreekt boekdelen. En ook Carlo zelf kan er om lachen. “Het is gewoon ontzettend leuk in een feestband. Vooral de interactie met het publiek is fantastisch. We spelen van alles. Van George Baker tot Monique Smit en van Bryan Adams tot The Cats en BZN. We bouwen de set vaak zo op dat we voor de pauze rustig beginnen en als het publiek dan een aantal versnaperingen heeft gehad, gaat na de pauze het dak eraf.”

“Of er dan nog stringetjes op me af gegooid worden? Nee, die tijd ligt al ver achter me. Dat is meer iets voor de ‘jongere generatie’. Onze zanger Kevin Koning wordt nog wel regelmatig bedolven onder de strings. Wordt dit opgenomen? O wacht, Kevin krijgt dus nooit strings naar zich toegegooid. Ik herhaal, Kevin krijgt dus nooit strings naar zich toegegooid!”

Jaren ‘80

‘In de jaren ’80 staat voor mij dus de platenkast van mijn vader centraal. Met bands als The Eagles, Pink Floyd, Dire Straits en meer. Moet eerlijk toegeven dat die ouwe van me best een goede muzieksmaak had.”

Jaren ’90

‘Gek genoeg had ik in die tijd niet veel met Pearl Jam, Nirvana en zo. Dat ben ik later pas echt gaan waarderen. Genesis en Guns n’ Roses, maar ook Nederlandse bands als Acda & De Munnik en De Dijk kon ik wel echt graag naar luisteren.’

Jaren ‘00

‘Heb ook in deze tijd veel teruggegrepen naar de muziek van vroeger, maar als er iets uitzonderlijks voorbijkwam, pikte ik dat zeker wel op. Ook met de band. Ed Sheeran, Gavin DeGraw, The Killers, Coldplay zijn dan namen die wel als eerste bij me opkomen.’

Jaren ‘10

Mijn goede vriend Jan Smit moet ik natuurlijk ook even noemen in dit rijtje. Hij timmert al zo lang aan de weg en ik heb ongelooflijk respect voor zijn vakmanschap. Verder Imagine Dragons, Linkin Park en dan vergeet ik er vast nog wel een paar.”