Van Volendamse viswinkel naar een tweede leven onder de Spaanse zon

Het Roer Om – Robin Veerman

Met een ingenieur als vader en broers en zus die goede cijfers halen op school, wordt ook van Robin Veerman verwacht dat hij gaat studeren. “Maar ik ging werken,” begint hij. “Dat was niet echt het plan van mijn ouders,” lacht hij terugdenkend aan die tijd.

Toch besluit Robin tegen de stroom in te zwemmen en op jonge leeftijd een eigen zaak te starten. In de vis. “Mijn opa had een viswinkel in Amsterdam en mijn vader werkte daar in zijn jonge jaren ook nog wel eens, ondanks dat hij ingenieur was. Daar leefden mensen goed van en ook binnen Volendam zag ik dat je met een viswinkel – of delicatessenwinkel zoals ik het altijd noem – goed je brood kon verdienen.”

Voor hij op eigen benen gaat staan, doet hij eerst ervaring op bij Vishandel Hogenbirk in de Maastraat in Amsterdam-Zuid. “Op mijn twintigste begon ik voor mezelf. Twintig. Dan ben je eigenlijk nog een kind. Het ging met vallen en opstaan, maar ik heb er veel van geleerd.”

‘Dat zwemt alvast‘

“Het mooiste van alles vond ik het werken met mensen. Als het druk was en er stonden tien klanten te wachten dan moest je schakelen. Mijn truc was altijd dat ik vroeg wie er allemaal gebakken vis wilde. Iedereen riep wat en dan zei ik: ‘dat zwemt alvast’. Dan konden de mensen die als laatste waren binnengekomen niet meer weglopen, zonder dat anderen zich gepasseerd voelden.”

Hij blinkt op jonge leeftijd al uit in klantvriendelijkheid en is geliefd bij zijn klanten en personeel. “Wat me later opviel in andere banen (sectoren), is dat die klantvriendelijkheid vaak minder belangrijk werd geacht. Gewoon goedemorgen zeggen en vragen of je nog ergens mee kan helpen. Dat wordt vaak onderschat, terwijl je dat je hele leven kunt gebruiken.”

Van vis naar kantoor

Na een jaar of tien ‘in de vis’ gooit Robin het roer om en duikt weer de schoolboeken in. Vier jaar avondschool bedrijfskunde in Utrecht. “Ik wilde niet meer elke dag klompen aan, maar liever een net pak. Ik wist nog niet precies wat, maar ik had wel ideeën. Eén daarvan was Volendammer-Vishandel-online. Het idee was om vis via internet te verkopen en dat alle Volendammer Vishandels daarop konden aansluiten.”

Met dit idee gaat hij naar een internetbouwer. “Maar die bood me naast een offerte om de website voor mij te bouwen een baan aan en zo belandde ik in het bedrijfsleven. Ik ben websites en webshops gaan verkopen in Amsterdam. Dat stond toen nog in de kinderschoenen. Veel ondernemers hadden nog geen website. Ik haalde al snel goede resultaten, omdat ik werkte zoals ik altijd werkte. Ik benaderde het alsof het mijn eigen zaak was. Dat waren ze daar niet gewend, maar het sloeg wel aan.”

Na vier jaar wordt het internetbedrijf overgenomen en gaat Robin aan de slag als Sales Manager bij Office Depot, kantoorartikelen. Daar krijgt hij de leiding over een team van twaalf mensen. “Mijn team scoorde goed en had altijd het laagste ziekteverzuim. Mijn moeder zei altijd: neem een paracetamolletje en een kopje koffie en dan komt alles goed. Die mentaliteit wist ik ook over te brengen op mijn team.”

Makelaar

Zijn ouders zijn genoemd. Slimme mensen die hem en zijn broers en zus niet alleen een goed stel hersenen hebben meegegeven, maar ook – misschien zonder dat ze het zelf doorhadden – het zaadje hebben geplant voor wat later zijn volgende stap zou worden. “Ik ging vroeger met mijn ouders altijd op vakantie naar Italië en daar zag ik mooie huizen. Gekleurd, gestuct, allemaal anders. Dat vond ik altijd mooi. Dat bleef hangen.”

Robin heeft op dat moment een relatie met een Spaanse partner en nadat zij een zoon krijgen, ontstaat het idee om naar Spanje te gaan. “We gingen naar vastgoedbeurzen, in Utrecht en in Breda. Ik kwam in contact met een bedrijf aan de Costa Brava. We hebben ons huis verkocht en zijn naar het altijd levendige Platja d’Aro verhuisd. Daar ben ik in het vastgoed gaan werken. Eerst in loondienst en ondertussen haalde ik mijn Spaanse diploma’s om vervolgens voor mezelf te beginnen.”

Bevoorrecht mens

Het ondernemersbloed kruipt ook hier waar het niet gaan kan en inmiddels is hij al 22 jaar actief als makelaar aan de prachtige, groene Costa Brava, waar hij onder de vlag van Lucas Fox International Properties opereert vanuit Platja d’Aro en Sant Feliu de Guíxols. “Inmiddels heb ik twee kantoren, een multi-lingual team van twaalf man personeel en een woningonderhoudsbedrijf genaamd James & Co. Mijn zoon Oliver werkt ook in het bedrijf en wat ik het leukste vind, is dat het nu – net als in de viswinkel – nog steeds om mensen draait. Het begint bij een aanvraag op de website. Bellen, appen, mailen. Ik zeg altijd: om aan één klant te verkopen, moet je er met velen in contact zijn en het belangrijkste is dat je ze allemaal serieus neemt.”

“We hebben ook een voorlichtende rol. Mensen hebben een droom, een tweede huis in Spanje. Ze investeren niet in aandelen op de beurs, maar in een plek waar ze met hun familie gaan genieten. En de steeds maar doorlopende waardestijging geldt als dividend. Zo’n huis aan de Costa Brava moet tot in de perfectie kloppen. De plek, de ligging op zon, de omgeving en natuurlijk ook het onderhoud na de aankoop. Ik zeg altijd: a Second Home creates a Second Life. Daar heb je als makelaar een verantwoordelijkheid in.”

Hij doet dit werk inmiddels sinds 2004 en ziet zichzelf niet nog iets anders doen. “Het enige wat nog in me zit, is groeien. Scaling up. Voor de rest leef ik eigenlijk elke dag mijn bucketlist. Ik geniet van mijn werk en het heeft er ook voor gezorgd dat ik vijf of zes keer per jaar even terug kan naar Volendam. Dan zie ik weer alle oude bekenden. Het blijft iets speciaals en ik durf ook wel te zeggen dat ik een bevoorrecht mens ben.”