En jullie ook. Zo, dan hebben we dat alvast achter de rug. Het fijne is ook dat we dat beseffen, want omdat we weten dat het leven eindig is – en dus ieder moment het laatste kan zijn – genieten we er meer van. Tenminste, dat zouden we moeten doen.
Want we – en ik denk dat ik spreek voor een groot gedeelte van de mensen die deze blog lezen – willen dit nog wel eens vergeten. Het leven daardoor voor lief nemen en de dagen, weken en soms jaren eigenlijk een beetje geruisloos aan ons voorbij laten gaan.
Staan we niet meer stil bij al het moois dat iedere dag ons te bieden heeft en vinden we alles maar heel ‘gewoon’. Laten we ons opslokken in de rat race die het leven vaak is of scrollen en swipen we het ‘leven’ voorbij om maar niets te hoeven ‘missen’.
Maar ondertussen missen we – ja, ik steek bij deze ook twee handen in eigen boezem – hierdoor juist zo verschrikkelijk veel. Daarom herinner ik mezelf, hoe luguber het ook klinkt, zo nu en dan even aan het feit dat ook ik doodga en dat het verdomme nu de tijd is om te genieten van het leven. Om écht te gaan leven!
En zo is het echt Jan. Je ziet het het best in de (snelle) ontwikkeling van je kinderen. Pluk de mooie momenten, groot of klein!
Groetjes, Karin