Er zijn een aantal momenten in je leven die allesbepalend zijn. Keuzes die je maakt, afslagen die je neemt, mensen die je ontmoet. In 2018 maakte ik zo’n keuze, ik nam een afslag en ontmoette (opnieuw) een meisje – inmiddels vrouw – die ik jaren daarvoor had laten gaan.
Als ik in 2018 voor het eerst naar Spierdijk – of all places – ga om verslag te doen van de St. George Cros – klaar om een leuk verhaal te maken voor de krant – weet ik nog niet dat dit het begin zal worden van een veel groter verhaal.
Nadat ik wat lokale en regionale kanshebbers met legendarische namen als Ruud Beerepoot, Filmon Tesfu en Thijs Mossel aan de tand heb gevoeld over hun kansen voor de dag begeef ik mezelf richting de kantine van de sportvereniging.
Als ik het terrein op stap, komt daar een vrouw naar buiten die ik nog ken uit een ver verleden. Er is oogcontact, herkenning en even een praatje. Een vonk ook, net als 19 jaar daarvoor. Maar ook afstand, aangezien ik haar in die tijd veel pijn heb gedaan.
Nadat we even hebben staan kletsen, gaat ze verder met haar warming-up voor de wedstrijd. Op dat moment besluit ik alles op alles te zetten om haar nummer te achterhalen en haar mee uit te vragen.
Het lukt me en ik stuur haar een appje. Ze laat me twee dagen in spanning, maar dan volgt er een ‘tweede ‘date’ en inmiddels – fast forward, zeven jaar later – zijn we twee kinderen verder en nog steeds samen.
Nu ben ik weer in Spierdijk. Bij dezelfde cross. Dit keer niet als journalist, maar als hardloper. Iets waar zij me toe heeft aangezet in het begin van onze relatie en wat ik nu op bijna dagelijkse basis doe.
Ik heb van tevoren stiekem haar tijd opgezocht en weet dat ik nog aan de bak zal moeten. Begin rustig en versnel dan tot plotseling mijn (geleende) schoen blijft staan in de blubber. Op een schoen (en een sok) verder is geen optie, dus moet ik terug.
Het is een kleine tegenslag, zoals we die in onze relatie ook vast nog wel tegen zullen komen, maar ik laat me er niet door van de wijs brengen. Ik herpak mezelf weer – zoals ik mezelf aan haar hand in het leven ook wist te herpakken – en weet de race tot een meer dan goed einde te brengen.
Als succes wordt gemeten aan de hand van hoe gelukkig ik ben, neigt de schaal van 1 tot 10 op momenten toch aardig ver naar die 1 en die 0. Een 10 dus. En dat ene moment zeven jaar terug, die ene keuze, die ene afslag en die ene vrouw die ik heb (her)ontmoet, staat aan de bakermat hiervan.
Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik – ondanks de tegenslag(en) – lachend over de finish kom en lachend door het leven ga.