Veel mensen leven met één groot doel. Rijk worden. Voetballer worden. Kinderen krijgen. Succesvol zijn. En als dat doel eenmaal is gekozen, staren ze zich er blind op. Alles moet daarvoor wijken.
Tot het leven zich ermee bemoeit. Want het leven is niet altijd eerlijk. Soms wordt je droom simpelweg niet waargemaakt. Soms gebeurt er iets waardoor het doel waar je alles op had ingezet in één klap verdwijnt.
En dan? Dan voelt het alsof je faalt. Terwijl het probleem vaak niet is dat het doel wegvalt, maar dat je er maar één had. Doelen mogen veranderen. Je mag er meerdere hebben. Je mag iets anders nastreven. Maar één ding is belangrijk: zonder doel raak je stuurloos. Zonder doel modder je maar wat aan.
Het leven begint overzichtelijk. Mijn dochter heeft precies één doel: haar pamper zo vol mogelijk krijgen. En als dat gelukt is, volgt het bewijs. Hand op de pamper, blik omhoog en een triomfantelijk ‘OOOOOHHH’. Alsof ze wil zeggen: kijk mij eens. Missie geslaagd.
Doelen zijn in het begin helder. Lopen zonder om te vallen. Praten zonder dat iemand vraagt of je het nog een keer wilt zeggen.
Tijdens je schooltijd wordt overleven een vaardigheid. Huiswerk, proefwerken en sociale regels die niemand uitlegt. Je verzamelt diploma’s. Het doel: later kans maken op een goede baan.
En ergens tussendoor is daar de puberliefde. Met als doel het perfecte meisje te veroveren. Alles draait daarom. Tot het eindigt. Onverwacht. Dramatisch. Definitief. Al denk je er later nog vaak aan terug.
Dan verdwijnen niet alleen jeugdliefdes, maar ook doelen. School is klaar, de structuur weg. Je staat daar. Zonder handleiding. Zonder plan. Met een vaag CV en een nog vagere identiteit.
Je rolt van het ene naar het andere. Werkt wat. Leert wat. Stopt weer. Beslissingen stel je uit. Naar later. Als je het zeker weet. Voor je het weet ben je dertig, heb je een vrouw en drie kinderen.
Het grote mensenleven. Huisje, boompje, beestje en telkens – net voor je de ogen wil sluiten na een drukke dag – is daar het gevoel dat je ergens onderweg iets bent misgelopen.
Het begint te knagen. Is dit dan overgebleven van dat grote doel? Of durf je het doel te verleggen? Misschien is dat wel de kern: doelen verdwijnen niet, ze veranderen van vorm.
En soms moet je kiezen. Niet omdat je zeker weet dat het goed komt, maar omdat blijven hangen verrassend comfortabel is. En juist daarom gevaarlijk.
In de tussentijd mag er overigens best gelachen worden. Met die hand op de pamper. ‘OOOOOHHH.’ Missie geslaagd. Voor nu.
Mooi geschreven en helemaal waar 🥰🥰