…want we lijken collectief verslaafd aan ellende. Zet de radio aan en het is meteen raak: oorlogje hier, crisisje daar, het einde der tijden opnieuw officieel bevestigd en Amersfoort ligt volgend jaar aan zee, tenzij we bereid zijn heeeeeel veel CO₂-tax te betalen. Poetin wil – volgens zijn persoonlijke woordvoerder Pinokkio – de wereld opblazen en het regent doemscenario’s alsof het confetti is op een begrafenis.
En eerlijk is eerlijk: dat verkoopt. Angst klikt lekker. Paniek deelt goed. Hoop? Dat is iets voor later. Of liever: voor nooit.
Toch hoop ik op mijn beurt stiekem dat we komend jaar ook eens collectief stilstaan bij alles wat wél goed gaat. Niet als bijzin. Niet helemaal onderaan het artikel, net boven de advertenties voor slaapmedicatie. Maar gewoon: als headliners.
Zo is Australië het eerste land ter wereld dat baarmoederhalskanker praktisch weet uit te roeien. Geen complot, geen wensdenken, maar wetenschap en jarenlang consequent doorzetten.
En dan die panda’s. Jarenlang hét symbool van verloren hoop, inmiddels officieel niet meer met uitsterven bedreigd. Een succesverhaal in wildlife preservation, met hoofdletters, uitroeptekens en een lichte brok in de keel.
Portugal opent het eerste grote olifantenheiligdom van Europa. Een plek voor dieren die zijn gered uit circussen en dierentuinen, waar ze eindelijk gewoon olifant mogen zijn. Geen applaus. Geen kunstjes. Geen publiek. Alleen ruimte, modder en tijd.
Ook de groene zeeschildpad is van de lijst met bedreigde diersoorten geschrapt. Een dier dat miljoenen jaren overleefde, bijna door ons werd weggevaagd en nu — langzaam maar zeker — letterlijk terugzwemt.
Noorwegen doet er nog een schepje bovenop door meer bomen te planten dan het kapt. Iets waar ik dus oprecht – en echt heel erg – vrolijk van word. Alsof iemand ergens hardop zei: “Zullen we gewoon eens iets slims doen?” en iedereen knikte.
En ja, er is ook dat typisch Nederlandse moment: ingenieurs die een drijvend systeem van ruim zeshonderd meter bedenken dat plastic uit zee haalt, aangedreven door schone energie. Ik blijf dat magisch vinden.
Begrijp me niet verkeerd: er is genoeg mis. Dat weet ik ook wel. Maar als we blijven doen alsof alles onafwendbaar naar de knoppen gaat, waarom zouden we het dan nog proberen?
Dan kunnen we het bijltje er net zo goed bij neerleggen en tegen onze (klein)kinderen zeggen, ‘zoek het lekker zelf uit’ en toekijken hoe ons land naar de verdommenis gaat.
Of we nemen een voorbeeld aan dingen die wel goed gaan en trekken er lering uit. Zou fijn zijn als de media dan ook eens meewerkt, maar ja, die heeft kennelijk andere belangen.