Met drie kinderen van 1, 5 en 17 jaar ben je als vader voortdurend aan het schakelen tussen drie totaal verschillende levensfases. De jongste heeft officieel nog niets te willen, maar laat het feilloos merken wanneer iets haar niet bevalt. De middelste wil graag nog een aflevering Harry Potter kijken, ook al weet je eigenlijk dat het pedagogisch niet helemaal verantwoord is. En de oudste kijkt inmiddels liever naar de Champions League.
En dus zit je soms op één avond tussen een luier, een toverstaf en een buitenspelregel.
Vakanties plannen met deze leeftijdsverschillen is overigens al helemaal een discipline die een eigen Olympische sport zou moeten zijn. De jongste moet nog slapen, de middelste wil een zwembad en de oudste wil vooral weten of er goede wifi is.
En ergens daartussen zit jij als vader, die eigenlijk al tevreden is met een stoel en een drankje — zolang er maar niet ergens in huis ‘papaaa’ wordt geroepen. In mijn geval een cola Zero, want ik drink inmiddels al zeventien jaar geen alcohol meer.
Daarom hebben we thuis af en toe een andere oplossing bedacht. Soms ga je gewoon even met één kind op pad. Zoals laatst met mijn oudste dochter, toen we een ritje maakten met ‘wat wij inmiddels ‘de stoomtram van Harry Potter’. Officieel rijdt dat ding gewoon tussen Hoorn en Medemblik, maar met een beetje fantasie zou daar ieder moment een uil met een brief uit Zweinstein naar binnen kunnen vliegen.
Omdat mijn oudste zoon een enorme voetballiefhebber is, doen wij dat soort uitjes meestal in een voetbalstadion. We zijn inmiddels heel Nederland rond geweest samen, maar hebben ook over de grens prachtige steden bezocht als Milaan, Brugge, Dortmund, Londen en Gelsenkirchen. Dat daar dan ook een voetbalwedstrijd bijkomt, is voor mij bijzaak, maar voor hem zowat een eerste levensbehoefte.
Vandaag voegen we daar dan ook maar een nieuw hoofdstuk aan toe. Vanavond zitten we namelijk samen bij Leverkusen – Arsenal. Mijn eerste Champions League-wedstrijd ooit, tenminste voor zover ik me kan herinneren.
Donderdag kunt u lezen hoe dat is afgelopen op de website van Number1 Voetbalreizen. Al hoop ik natuurlijk dat we dan nog steeds aan het nagenieten zijn van een legendarische avond. Want eerlijk is eerlijk: herinneringen maken met je kinderen voelt soms toch een beetje als de Champions League van het vaderschap.
En daar wil je als vader natuurlijk gewoon de finale halen.