Ik rij dus over de Autobahn op woensdagavond rond een uur of 22.00 en het is druk. Niet een beetje druk, maar écht druk. Auto’s links, auto’s rechts, vrachtwagens, busjes, campers en mensen die kennelijk denken dat hun Audi een soort Duitse raket is. En dat allemaal op een woensdagavond.
Vroeger – toen ik nog een jonge hinde was en mijn rijbewijs net in mijn binnenzak brandde – kon je ’s avonds nog wel eens lekker alleen over de Autobahn (of snelweg) rijden. Muziekje aan, een beetje gas erbij en gaan. Kilometer na kilometer asfalt dat voelt alsof het speciaal voor jou is neergelegd. Dat romantische beeld bestaat inmiddels niet meer, want het is tegenwoordig eigenlijk altijd druk.
En ik vraag mezelf dan toch weer af: waar komen al die mensen vandaan en nog belangrijker, waar gaan ze heen? Een paar duizend mensen uit het stadion kan ik nog begrijpen, maar die rijden echt niet allemaal naar Nederland, laat staan naar Volendam. Sterker nog, hoe verder ik van Leverkusen af kom, hoe drukker het lijkt te worden.
Wie zijn die mensen eigenlijk? Gaan ze werken, komen ze net van hun werk, of zijn het nachtelijke pizzakoeriers en internationale vertegenwoordigers in schroeven en bouten? Soms stel ik me voor dat er ergens in Europa een groot kantoor staat waar iemand achter een gigantisch scherm naar duizenden bewegende stipjes kijkt.
‘Oké jongens,’ zegt hij dan. ‘Jan uit Volendam rijdt weer naar huis.’ Waarop zijn collega antwoordt: ‘Prima. Stuur er nog even vierhonderd auto’s omheen zodat hij zich afvraagt waar die nou in vredesnaam heen moeten.’
Uiteindelijk kom je thuis. Motor uit, deur dicht, even stil. En terwijl de motor nog een beetje na tikt denk je nog één keer aan al die lichten op de Autobahn, al die mensen, al die auto’s en al die bestemmingen. En dan blijft er eigenlijk maar één vraag over: waar ging iedereen eigenlijk heen?
Zoals blijkbaar… Half Europa.