Arme sloeber, rijk leven

Ik ben niet rijk. Tenminste, niet in geld. Mijn spaarrekening blijft al jaren hardnekkig leeg. Maar als geluk een valuta was, dan zou ik slapend miljonair zijn. En nee, daar heb je geen kluis, cryptomunt of financieel adviseur met een te strak pak voor nodig. Lees gerust door, want dit gaat niet over geld. Dit gaat over waarde.

Als rijkdom wordt uitgedrukt in harde valuta, dan ben ik een arme sloeber. Dat is geen valse bescheidenheid, dat is een feitelijke constatering. Mijn spaarrekening zal zich voorlopig niet vullen met nullen (behalve achter de komma) en soms kijk ik eerlijk gezegd best even twijfelachtig vooruit.

Dan hoop ik dat er nu toch écht snel een uitgever belt die zegt: ‘We geven je nieuwe boek uit, hier is wat rust, ga even leven.’ Tot die tijd is het schipperen, rekenen en hopen dat de maand zich koest houdt en niet plotseling twee tv’s het binnen een week begeven (waargebeurd verhaal).

Maar terwijl ‘doekoe’ achterwege blijft, gebeurt er iets anders. Mijn hart raakt gevuld. Met liefde. Met blijdschap. Met momenten die je niet kunt vastleggen in Excel, maar die wel blijven hangen.

Rijkdom is subjectief. Dat is het woord waar ik eerder naar zocht. De één zit op een berg van een paar miljoen te wachten tot het onontkoombare einde daar is, terwijl een ander met honderd euro extra in de maand een verrassend grote hoeveelheid geluk weet te creëren. Niet groots, niet meeslepend, maar juist klein en menselijk.

Een bosje bloemen voor die jongedame die zich dag in dag uit keihard inzet voor de kinderen in de buurt. Een bakje kibbeling voor de kapper die mijn beste vriend (lees: zoon) weer enigszins toonbaar over straat laat gaan.

Een kleine verrassing voor iemand die er even doorheen zit. Dingen die nauwelijks opvallen, maar alles veranderen. Het kost je niet de wereld, maar maakt de wereld wel nét dat beetje mooier.

En laten we eerlijk zijn: er kan werkelijk niets – geen kluis vol gouden dukaten, geen juwelen, geen rekening met meer nullen dan herinneringen – op tegen een oprechte glimlach. Dat ene moment waarop iemand je aankijkt en je ziet dat het goed is. Dat het heeft geraakt.

Kijk naar Scrooge. Of Dagobert Duck. Financieel dik in orde, maar zelden betrapt op zichtbaar geluk. Rijk aan bezit, maar opvallend karig bedeeld in warmte.

Misschien zit echte rijkdom dus niet in wat je bewaart, maar in wat je onderweg loslaat. In kleine gebaren die zich vermenigvuldigen zonder dat je het doorhebt.