Zaterdagochtend zit ik in de studio bij Paul Wante. Wakker Worden Met Wante op de LOVE. Hartstikke gezellig. Muziekje aan, muziekje uit en zodra dat laatste gebeurt, volgt er een waterval aan dialogen, feitjes, meningen en grapjes over een weer met zijn sidekick Jaap Kwakman. Alles loopt in elkaar over alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Tot ze bij mij komen. Stilte. Niet lang hoor. Een seconde misschien. Hooguit twee. Toch lang genoeg om te denken: zeg eens wat, lul.
Dat is best bijzonder voor iemand die doorgaans niet bepaald om woorden verlegen zit. Geef mij een toetsenbord en ik tik zo duizend woorden weg. Zet me tegenover iemand voor een interview en ik stel vragen tot-ie zelf niet meer weet waar het gesprek ooit over ging.
Geef me een microfoon en vertel me dat er op dit moment mensen zitten te luisteren en ineens blijkt mijn complete woordenschat tijdelijk opgeslagen in een externe harde schijf. Het bewijst maar weer eens dat radiomaker gewoon een vak is. Net als veel andere beroepen waarvan wij thuis denken: dat kan ik ook.
Voetbaltrainer moet toch wel de bekendste zijn. Iedere zondagavond zitten er een paar miljoen in Nederland op de bank die precies weten waarom de trainer het verkeerd heeft gedaan. Of kok. Dat is uiteraard ook een ‘piece of cake’. Als we twee afleveringen Heel Holland Bakt hebben gekeken denken we gelijk dat we Gordon Ramsey zelf zijn. Om vervolgens de eerste de beste tosti weer aan te branden.
Vakmanschap ziet er vanaf de buitenkant vaak verdacht eenvoudig uit om de simpele reden dat iemand zijn vak zo goed beheerst. De schilder trekt achteloos een strakke lijn langs het plafond. De timmerman zaagt iets in één keer op maat. De kapper knipt je haar zonder dat je daarna drie weken een pet hoeft te dragen.
De radiomaker praat dus alsof hij toevallig naast je aan de bar is gaan zitten. Feit is alleen dat dit het gevolg is van jaren ervaring waarin hij heeft geleerd wanneer hij moet praten, wanneer hij moet luisteren en misschien nog wel belangrijker: wanneer hij heel even zijn mond moet houden.
Dat laatste bleek zaterdag mijn specialiteit. Dus mocht ik ooit nog eens naar de radio luisteren en denken: ‘dat kan ik ook…’
Dan denk ik gewoon even terug aan zaterdag en houd ik twee seconden mijn bek.